بلاگ نوشت

اندر جشن پرشین بلاگ

تجربه جالبی بود. هر کس را که دور و برت می دیدی دوست داشتی بدانی که کیست و وبلاگش چیست. و به قول خانم مجری مراسم در صورتش زل می زدی، تا به نتیجه ای برسی! گرچه زل زدن کار خوبی نیست!

اما شناختن کسانی که تابحال عکسی ازشان ندیده ای خیلی کار مشکلی است. تنها کسی را که در همان نگاه اول شناختم، خوش تیپ ترین و باحال ترین پسر دنیا بود، که با همسرشان تشریف آورده بودند. قیافه اش داد میزد که من جادیم! اما بعد که مک بوکش را در آورد و شروع کرد به نوشتن گزارش لحظه به لحظه از مراسم، دیگر یقین کردم که خودش است. من هم طبقه بالا، نشسته بودم، اما صندلی هامان از هم دور بود، بعد از مراسم خدمتشان رسیدم و عرض ادب کردم.

از دوستان دیگری که در طول مراسم خدمتشان بودم، آقای حسین زینل زاده بودند که به ما خیلی لطف داشتند و باز هم از ایشان سپاسگزارم، و برایشان آرزوی بهترین ها را دارم.

دوستان دیگری که افتخار آشنایی و دیدارشان را داشتم ویدا خانوم، و مریم خانوم و شوهر ارجمندشان بودند.

این مراسم باعث شد که نسبت به آقای بوترابی احساس خوبی پیدا کنم. مدیر پرشین بلاگ، مثل بقیه مدیران نبودند. در کل مراسم سرپا بودند و مدام جنب و جوش داشتند. به ایشان هم خسته نباشید عرض میکنم، و امیدوارم سالهای بعد، شاهد مراسم های بهتری باشیم.

بین برنده ها بیشتر از همه دَیّر تَش باد مورد تشویق قرار گرفت. که به نظر من واقعاً هم حقش بود. نه به این خاطر که بهترین وبلاگ را دارد. به این خاطر که از وبلاگش به بهترین نحو استفاده می کند. بقیه برنده ها را هم از گزارش جادی و وبلاگ حدیث جون بخوانید.

یکبار دیگر آقای ابطحی عزیز را دیدم. البته سرش خیلی شلوغ بود. مدام می خواستند با ایشان عکس یادگاری بیاندازند و آدرس وبلاگشان را بدهند. یک چیز جالب بین وبلاگ نویسان همین است! معمولاً بقیه از طرف امضا می گیرند، اما وبلاگ نویسان بجای این کار آدرس وبلاگ خودشان را می دهند و می خواهند که بهشان سر بزند!

به هر حال از نیامدن بهتر بود! جای همگی خالی.

ارسال شده با موضوع وبلاگ | ۱۴ دیدگاه »

انجمنهای وبلاگ نویسی: حقیقی یا مجازی؟

معمولاً عادت دارم وقتی میخواهم درباره وبلاگ صحبت کنم، قبل از هر چیز تعریف وبلاگ را از نگاه خودم مطرح کنم تا به دنبال آن، نتیجه گیری از بحثهایم آسانتر شود.

وبلاگ از نظر من «رسانه ای است شخصی و مستقل که نویسنده یا نویسندگان در آن درباره موضوعی خاص یا موضوعاتی غیرمتناهی متن، عکس، فیلم، لینک و سایر محتویات تحت وب را بدون هیچگونه قید و شرط و نظارتی منتشر می کنند».

وجود واژه های «بدون قید و شرط و نظارت» کافیست تا چه بخواهیم و چه نخواهیم، قوانین جمهوری اسلامی ایران، مشکلی بنیادین با این پدیده پیدا کند. چرا که بدون شک این نظام، به هیچ روی پذیرای پدیده ای که چنین خصوصیاتی داشته باشد، نخواهد بود.

شاید عده ای بگویند که این مشکل عمومی نیست، و مثلاً فقط وبلاگهای سیاسی دچارش هستند. اما به عقیده من حتی اگر یک وبلاگ نویس نیز دچار این مشکل باشد، تعریف پایه ای و بنیادین وبلاگ زیر سوال میرود، و باز این مشکل همه وبلاگستان خواهد بود.

بارها به همین خاطر سرویس دهنده های داخلی وبلاگ را شایسته تحریم دانسته ام و اکنون با هک شدن پرشین بلاگ و بلاگفا، بر این موضوع پافشاری دارم، چرا که بعید نیست که این سرویس دهنده ها تحت فشار، دست به خودزنی زده باشند. و از سوی دیگر وبلاگستان بایستی در محلی امن بنا گردد، نه بر تلّی از آب!

اما گذشته از این، عدّه ای که پایه گذارشان گویا پرشین بلاگ بوده است، ایده تشکیل همایش ها و انجمن های حقیقی وبلاگ نویسی را داده اند، و به این بهانه هر از چند گاهی وبلاگ نویسان نواحی مختلف را دور هم جمع میکنند و به تبادل آرا می پردازند. (برای نمونه همایش ۲۰ شهریور سال گذشته در لاهیجان برای تشکیل انجمن هواداران پرشین بلاگ و در کنار آن انجمن وبلاگ نویسان گیلان، و ۲۰ شهریور امسال در رشت جهت پایه گذاری انجمن وبلاگ نویسان گیلان)

البته نفس عمل فرخنده و پسندیده است، و میتوان آنرا یک قرار وبلاگی سازمان یافته دانست. اما مهم است بدانیم در کجا؟! و زیر لوای چه کسانی؟!

آیا در سرزمینی که پذیرای هر گونه وبلاگی نیست و قانون خودش را بر وبلاگها هم اعمال میداند، شایسته است که چنین گردهمایی هایی تشکیل شود؟

آیا در زیر لوای کسانی که برای وبلاگ نویسی قید و شرط قائلند، میتوان با اطمینان جمع شد؟ مگر هم اینان نیستند که دوستان وبلاگ نویس مان را به جرم «نوشتن بدون قید و شرط» در بند کرده اند؟ آیا حرمت و تقدّس نام «وبلاگ نویس» را از همین دوستان به امانت نداریم؟ پس در حالی که ایشان در بندند، چگونه بیائیم با حضور زندان بانان شان، دادِ برگزاری همایشهای وبلاگ نویسی مستقل سر دهیم؟!

به نظر من، اگر هم قرار است چنین انجمن هایی تشکیل گردد، بجای اینکه در دنیای حقیقی تشکیل شود، و زیر لوای ناشایستگان، بهتر است در همین دنیای مجازی روی آن کار شود، تا از هر قید و بندی آزاد باشد، و همگان نیز با هر عقیده و نظریفرصت حضور در آن را داشته باشند.

شما چنین فکر نمی کنید؟

ارسال شده با موضوع وبلاگ | ۶ دیدگاه »

انجمن وبلاگ‌نویسان گیلان

عصر روز دوشنبه ۲۰ شهریور ماه، اولین همایش رسمی وبلاگ‌نویسان در گیلان برگزار شد. گرچه این همایش اصلاً در حد و اندازه‌های وبلاگ‌نویسان گیلانی نبود، و حتی به ظن خیلی‌ها بدنام کننده آنان بود، ولی بالاخره می‌بایست از جایی شروع می‌شد و شروع گیلان هم شاید از اینجا بود.

همایش توسط پرشین‌بلاگ و با عنوان افتتاح «انجمن هواداران پرشین‌بلاگ گیلان» برگزار شد. اما آنچه باعث شد من در این همایش باشم، توضیحی بود که در کنارش دادند: «نام پرشین‌بلاگ بهانه‌ای است برای اینکه بتوانیم دور هم باشیم.»

راستش را بخواهید مدّتی است که ناخودآگاه وبلاگ‌های پرشین‌بلاگ را تحریم کرده‌ام و به آنها سر نمی‌زنم. باور کنید بی‌خود به آن گیر نداده‌ام، نه با مدیران پرشین‌بلاگ پدرکشتگی دارم و نه از سرویس‌های دیگر پول گرفته‌ام! حتّی برای پرشین‌بلاگ احترام خاصّی هم قائلم، چون وبلاگ‌نویسی را با این سرویس‌دهنده شروع کردم. اما امروز پرشین‌بلاگ از نظر من «قبرستان وبلاگ‌ها»ست. دلیل اصلی‌اش هم طراحی ضعیف و غیراستاندارد صفحاتش است که موجب کند شدن بیش از اندازه این صفحات شده است.

آزمایش کنید: یک صفحه از وبلاگهای مشابه را روی سرویس‌دهنده‌های مختلف به همراه یک صفحه از وبلاگهای پرشین‌بلاگ همزمان باز کنید تا تفاوت لود شدن صفحات را کاملاً حس کنید.

حتی صفحه اول سایت پرشین‌بلاگ که این روزها با طراحی جدید و به اصطلاح نسخه جدید عرضه می‌شود هم این مشکل را دارد. بارها و بارها هم وعده بهبود یافتن این وضعیت داده شد ولی تغییری تا امروز ندیدم.

وبلاگ‌های خوب بسیاری روی سرویس‌دهنده‌های دیگر هستند که می‌توانند ارضایم کنند، لذا لزومی نمی‌بینم پول و وقتم را صرف باز شدن وبلاگهای تحت پرشین‌بلاگ کنم. بیشتر به همین خاطر هم بود که نمی‌خواستم به این همایش بروم. ولی از سوی دیگر دلم نمی‌آمد در نخستین همایشی که خارج از تهران و بیخ گوشم، در لاهیجان، برگزار می‌شود، نروم.

یکی از برنامه‌هایی که در این همایش گنجانده بودند، رأی‌گیری برای تعیین مدیران «انجمن هواداران پرشین‌بلاگ» بود که در کنار آن می‌خواستند «انجمن وبلاگ‌نویسان گیلان» را هم تشکیل دهند و مدیرانی برای آن هم انتخاب کنند. ولی متاسفانه به دلیل تبلیغات ضعیف همایش، خیلی‌ها نیامده بودند، بسیاری هم بدلیل مشکلی که با پرشین‌بلاگ و کلاً سرویس‌دهنده‌های داخلی داشتند، نیامده بودند و این شد که به نظر من شرکت‌کنندگان در همایش به هیچ وجه نمی‌توانستند نماینده بلاگرهای گیلانی محسوب شوند.

بسیار سعی می‌شد که آگاهانه یا ناآگاهانه انجمن هواداران پرشین‌بلاگ و انجمن وبلاگ‌نویسان گیلان با هم ادغام شوند. روی این موضوع ساعت‌ها بحث کردیم.

به نظر من به هیچ وجه این امر نمی‌توانست درست باشد. اصلاً یکی از بزرگترین مشکلات وبلاگ‌نویسان در ایران، مشکلات حقوقی سرویس‌دهنده‌های داخلی هستند.

وبلاگ رسانه‌ای است مستقل و خصوصی. ولی هیچکدام از این ویژگی‌ها توسط سرویس‌دهنده‌های داخلی همچون پرشین‌بلاگ و بلاگفا و… به رسمیت شناخته نمی‌شوند.

نماینده پرشین‌بلاگ با افتخار از این سخن می‌گفت که دولت نمی‌تواند همه وبلاگها را کنترل کند و ما به آنها در فیلترکردن وبلاگهایی که خارج از چارچوب قوانین جمهوری اسلامی فعالیت می‌کنند، کمک می‌کنیم!! گرچه بعید است، اما اگر فردا بگویند سرویس‌دهنده‌های وبلاگ در ایران باید تعطیل شوند، همه وبلاگ‌نویسان تحت آنها باید غزل خداحافظی را بخوانند.

شاید برای خیلی‌ها این حرف مهم نباشد، اما برای من خیلی مهم است که حداقل در فضای سایبر، آزادی عمل و امنیت وجودی داشته باشم. و اگر منطقی فکر کنیم، نه غیرتی، هیچکدام از سرویس‌دهنده‌های داخلی این آزادی و امنیت را به ساکنین‌شان نمی‌دهند. لذا از نظر من نخستین اولویت انجمن وبلاگ‌نویسان گیلان بایستی مقابله با این محدودیت‌های حقوقی و تلاش برای ایجاد امنیت و آزادی برای وبلاگ‌نویسان گیلانی باشد. لذا ادغام آن با «انجمن هواداران پرشین‌بلاگ» ضربه بزرگی است به وبلاگ‌نویسان گیلانی که با ناکارآمد شدن «انجمن وبلاگ‌نویسان گیلان» وارد می‌شود.

به هر حال من و برخی از دوستانی که در این همایش شرکت کرده بودیم، از جمله حدیثه حسینی‌پور، علی و عرفان یوسفی، تمام تلاش خود را بکار بستیم و بالاخره موفق شدیم، این دو انجمن را کاملاً از هم تفکیک نمائیم.

برای شکل‌گیری کامل «انجمن وبلاگ‌نویسان گیلان» قرار بر آن شد که از هر سرویس‌دهنده‌ای بصورت موقت یک نماینده در هئیت موسس شرکت کنند و اساسنامه و سایر کارها را آماده کنند، تا پس از تکمیل شدن آنها طی یک فراخوان عمومی از وبلاگ‌نویسان گیلانی، مجمع عمومی برای تصویب نهایی اساسنامه و همچنین انتخاب مدیران انجمن برگزار شود.

در هئیتی که تشکیل شد، من بعنوان نماینده بلاگر، دوست خوبمان علی یوسفی بعنوان نماینده بلاگفا، ایمان آریامنش بعنوان نماینده میهن‌بلاگ و خانم برومند که رئیس انجمن هواداران پرشین‌بلاگ هم هستند، بعنوان نماینده پرشین‌بلاگ انتخاب شدیم.

شاید خیلی‌ها این رأی‌گیری و این همایش را به رسمیت نشناسند. خودِ من هم از این دسته افراد هستم. ولی اینجا ایران است، سرزمین بی‌دلیل! همه کارها همین‌طوری شکل می‌گیرند و جلو می‌روند.

من در این همایش، وظیفه خودم می‌دانستم که از حق خیل وسیعی از وبلاگ‌نویسان شایسته‌ای که غایب بودند، دفاع کنم. تمام سعی خودم را کردم که تصمیم‌گیری درباره انجمن وبلاگ‌نویسان گیلان به جلسه‌ای مفصل‌تر انتقال یابد، ولی نشد. تنها کاری که از دستم بر‌می‌آمد، این بود که جزء هئیت موسس بشوم تا حداقل از این طریق بتوانم نظرات خود و دوستان غائب را در شکل‌گیری انجمن اعمال نمایم و زمینه را برای تشکیل هرچه سریعتر مجمع عمومی و تاسیس انجمن‌ وبلاگ‌نویسان گیلان، آماده نماییم.

دوستان وبلاگ‌نویس گیلانی! ما بارها و بارها غیبت کردن و گوشه‌نشینی و کناره‌گیری را تجربه کرده‌ایم. فکر نمی‌کنم شایسته باشد بار دیگر گزیده شویم.

انجمنی که تشکیل می‌شود به نام همه وبلاگ‌نویسان گیلانی است، حتی شما. لذا نباید بگذاریم آنرا از چنگمان درآورند. نباید بگذاریم جای ما، برای ما تصمیم بگیرند.

من بعنوان نماینده کوچک شما در این انجمن (گرچه شایستگی لازم را ندارم، ولی اجباراً) پذیرای نصایح، نظرات و پیشنهادات همه وبلاگ‌نویسان گیلانی، درباره نحوه قانون‌گذاری، و برگزاری مجمع عمومی هستم. روی کمک‌تان حساب باز کرده‌ام… انجمن خود را دریابید…

ارسال شده با موضوع وبلاگ | ۱۴ دیدگاه »

نخستین گردهمائی مجازی وبلاگ نویسان ایرانی

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد این گردهمائی و ثبت نام برای ورود به گردهمائی به «بر ما چه گذشت» سر بزنید.

ارسال شده با موضوع مناسبت, وبلاگ | ۵ دیدگاه »