امروز، ۳۱ آگوست، روز جهانی وبلاگ است! چندی پیش طی مطلبی درباره‌ی پیشینه‌ی این روز و کارهایی که وبلاگ‌نویسان سراسر دنیا طی آن انجام می‌دهند نوشته بودم. ضمن تبریک این روز به همه‌ی بلاگ‌نویسان و بلاگ‌خوانان گرامی، بار دیگر از همه‌ی بلاگرهای پارسی دعوت می‌کنم تا در این حرکت همراه شوند تا سهم بلاگستان فارسی از این روز در شأن آن باشد.

به مناسبت امروز، پنج وبلاگ جدیدی که چندی پیش افتخار آشنایی با آن‌ها را داشته‌ام، معرفی می‌کنم تا چنانچه بلاگ‌نوشت‌های‌شان مورد علاقه‌تان بود، آن‌ها را به لیست خواندنی‌های‌تان اضافه کنید:

• دیالوگ

دیالوگ وبلاگی‌ست حاوی دیالوگ‌های منتخب فیلم‌های سینمایی. دیالوگ‌هایی که شاید خیلی‌های‌مان، بدون تأمل از کنارشان گذشته باشیم.

نویسنده‌ی دیالوگ، دو وبلاگ خوب دیگر هم دارد که در یکی از آن‌ها (ف ی ل م) به معرفی و بررسی فیلم‌های سینمایی می‌پردازد و در دیگری (آ ل ب و م) آلبوم‌ها و گروه‌های موسیقی را معرفی و بررسی می‌نماید.

• یک لیوان ز-ه-ر-م-ا-ر خنک !!!

شامل نامه‌نوشت‌های ایما پرند است به آقای گاورمنت! نامه‌ها طنزگونه هستند و البته از زبان کودک، اما تند و تیزند. در این وبلاگ تاکنون شانزده نامه به آقای گاورمنت (یا بصورت خودمونی‌تر آقای گاوی!) نوشته شده‌ که خواندنش خالی از لطف نیست.

زنی که من باشم… هم وبلاگ دیگری‌ست از همین نویسنده.

• ژست مثبت

زمینه‌ی فعالیتش فناوری اطلاعات و ارتباطات است. در ژست مثبت می‌توانید مطالب جالب و گاهاً دست اولی بخوانید.

ژست مثبت همچنین از علاقمندان به نویسندگی در زمینه‌‌های مرتبط با کامپیوتر دعوت به همکاری می‌کند.

• نوشته‌های پراکنده یک مسعود

مسعود زمانی در وبلاگش درباره‌ی همه چیز می‌نویسد. البته اخیراً روی فیلم‌ها زوم کرده و بیشتر نقد و بررسی‌هایش درباره‌ی فیلم‌ها را می‌خوانید. برای نمونه یکی از نگاه‌های متفاوتش به فیلم‌ها را درباره‌ی فیلم Salt (که همین چند وقت پیش من هم درباره‌اش نوشته بودم) می‌توانید از اینجا بخوانید.

• سیب خال

خب سیب خال به زبان گیلکی یعنی شاخه‌ی درخت سیب.

اگر همسربانو حدیثه را می‌شناسید و نوشته‌هایش را دنبال می‌کنید، پس تابحال حتماً اسم دوست جونش سحر خانوم را هم شنیده‌اید. سحرخانوم گرافیست هستند و لوگوی بلاگ‌نوشت را هم ایشان در سالروز تولد گذشته‌ام به سفارش حدیث‌جون طراحی کرده‌اند. سیب خال بلاگ‌نوشت‌های دخترونه‌ی همان سحر خانوم است! که گرچه مدتی است دیر به دیر به روز می‌شود اما امیدوارم معرفیش در این مطلب، عاملی شود برای یک شروع مداوم.

پی‌نوشت: اینجا لیستی از مطالب منتشر شده در بلاگستان فارسی بمناسبت روز جهانی وبلاگ جمع‌آوری کرده‌ام. اگر شما هم مطلبی نوشته‌اید و در این لیست نیست، لطفاً اطلاع دهید.

یادآوری: شانزدهم شهریور روز بلاگستان فارسی است! شرکت در حرکت وبلاگی آن روز را از یاد نبرید!

blogday2010

مدتی است که بخش فارسیِ رسانه‌ی آلمانی دوئچه‌وله، بخش‌های متنوعی را راه‌اندازی نموده است. یکی از قسمت‌هایی که مورد توجه من قرار گرفته، بخش رو در رو و خصوصاً قسمت بلاگکده‌ش است.

وبلاگ فارسی دوئچه وله در حال حاضر فقط شامل یک پست است که در آن پیام مسئول بخش آسیای دوئچه‌وله منتشر شده است. اما قسمت تانژانت، که محلی است برای انتشار مطالب مهمان، تقریباً فعالیت به روزی دارد. در این بخش تاکنون سه وبلاگ‌نویس قدیمی ایران، درباره‌ی اینکه «آیا در دوران شبکه‌های اجتماعی به وبلاگ‌ها نیاز است؟ و چرا هنوز وبلاگ‌نویسی را ادامه می‌دهند؟» چند خطی نوشته‌اند که خواندن‌شان خالی از لطف نیست.

در کل دوئچه‌وله ایده‌ی خوبی را شروع کرده، فقط کاش مسئولان این وبلاگ‌ها، دست روئی بر قالب‌شان می‌کشیدند و آن‌ها را از این حالت بهم‌ ریختگی در می‌آوردند و یا حداقل از فونت و رنگ مناسبت‌تری استفاده می‌کردند!

مهمان‌نوشت‌های تانژانت:

من؟ اصرار دارم – سرهرمس هارنا

هر چیز تازه‌ای هم که به میدان بیاید، اما باز هم وبلاگ‌نویسی تعطیل‌بردار نیست – میرزا پیکوفسکی

من هنوز به جادوی نوشتن اعتقاد دارم – سایه

می‌نویسم، پس هستم – آهو نمی‌شوی به این جست‌وخیز، گوسِپند!

خانم ۴۱ ساله‌ای می‌گوید «بر خاک من بنویسید “او ندانست، و هرگز نخواست که بداند”! من هرگز نخواستم که بدانم، فقط زیستن آب را تماشا کردم و سکوت خاک را. من آنچه را اندیشیدم رها کردم» و ایشان نویسنده وبلاگ «آنکس که نداند» هستند که جز کاندیداهای بخش فارسی مسابقه بهترین وبلاگ‌های سال ۲۰۱۰ دوئچه‌وله می‌باشد.

نویسنده وبلاگ «آنکس که نداند» می‌گوید:

خودم خیلی تعجب کردم که وبلاگ من هم در میان کاندید ها بود. نمی دانم لطف داوران چه چیزی در آن دیده که انتخاب شده. اما در این وبلاگ تنها سعی می کنم خود زندگی را بنویسم. همان گونه که هست و می گذرد. پر از نشیب و فراز هایی که دارد. سعی می کنم با خودم و کلمه ها صادق باشم. شش سال است که نوشتن در وبلاگ را شروع کرده ام و در این شش سال اتفاق های زیادی در زندگی ام افتاده که تا آنجا که توانسته ام روایتش کرده ام. از شروع بیماری آلزایمر مادرم، از اختلافاتی که با پدرم داشتیم و بعد، از مرگ پدرم و اتفاقاتی که بعد از آن افتاد، از شراکتمان در ساختمان، ازخواهران  و برادران، از خرداد سال گذشته هم از نگاهم میان آن همه نگاه که به خیابان های تهران دوخته بود، از تلخی ها و شیرینی ها، …

بیشتر نمی دانم چه می توانم درباره اش بنویسم. جز اینکه خود زندگیست برایم.

از «آنکس که نداند» دیدن کنید و اگر فکر می‌کنید که لیاقت داشتن رای شما را دارد، در این صفحه و در بخش بهترین وبلاگ‌های فارسی، رای‌تان را به نامش ثبت کنید.

«زندگی در بامیان» یکی از وبلاگ‌های فارسی‌زبانی است که در ششمین دوره‌ی مسابقات بهترین وبلاگ‌های دوئچه‌وله، در بخش بهترین وبلاگ‌های فارسی‌زبان، نامزد نهایی شده است. محمدظاهر نظری، نویسنده افغان این وبلاگ، حدود سه سال است که می‌کوشد تا دیدگاهها، نقطه نظرات و مفکوره‌هایش را راجع به برخی از رویدادهایی که در بامیان و هزارستان افغانستان می گذرد، در وبلاگش منعکس کند.

محمدظاهر نظری درباره خودش و زندگی در بامیان چنین می‌گوید:

محمد ظاهر نظری هستم، حدود دو سال است وبلاگ نویسی می کنم، کارمند یکی از موسسات خدمات بشری می باشم و در شهر و ولایت باستانی بامیان زندگی می‌کنم و با توجه به امکانات انترنت محل کار وبلاگ نویسی می کنم.
بامیان گرچه ولایت مرکزی و باستانی و محل پیکره های بودا می باشد و در زمره میراث بشری یونسکو ثبت است اما این ولایت یکی از ولایات محروم و فقیر افغانستان است که سابقه تبعیض و بی مهری را تجربه کرده است، بدین منظور دسترسی به فناوری چون اینترنت هم محدود است، مگر برخی موسسات و بعضی از جوانان، عامه مردم از اینترنت و وبلاگ چیزی نمی فهمند.اما کسان زیادی از افغان در اقصی نقاط جهان زندگی می کنند که نسبت به بامیان و مردمان آنها علاقه و دلبستگی خاصی دارند آنها در غربت دوست دارند از کوچکترین مسایلی که در بامیان می گذرد اطلاع داشته باشند این نیاز در قدم اول سبب شد که به وبلاگ نویسی روی آورم، انعکاس دردها و صداهای کسانی که حرفی برای گفتن دارند ولی صدای آنها را کسی نمی شنوند، طرح مباحث و دغدغه های فکری، تشویق و حمایت خوانندگان سبب ادامه این مسیر شده است.
ساده و کوتاه نویسی، صادق بودن با مخاطبین، دوری از مسایل خلاف اصول روزنامه نگاری و آپدیت دایمی فکر می کنم معیار هایی باشد که در مرحله یازده وبلاگ برتر فارسی زبان قرار گرفته ام.
خوشحالم که وبلاگ نویسی از کشور افغانستان در ردیف نویسندگان با سابقهکش ور برادر، دوست و هم فرهنگ ایران بزرگ قرار گرفته و این افتخاری است بزرگ برای وبلاگرهای افغانستان که در راه بازساز گام بر می دارند.
در این مرحله به حمایت و تشویق مخاطبین و خوانندگان ضرورت دارم و رأی آنها سبب مایه دلگرمی و ادامه این راه خواهد شد.

چنان‌که فکر می‌کنید زندگی در بامیان بهترین وبلاگ در بین یازده وبلاگ معرفی شده در بخش بهترین وبلاگ‌های فارسی زبان دوئچه‌وله ۲۰۱۰ است، می‌توانید حداکثر تا ۲۵ فروردین (۱۴ آوریل) با مراجعه به این صفحه، رای‌تان را به وبلاگ زندگی در بامیان ثبت کنید.

«مهار بیایان‌زائی» وبلاگی است که از ۱۴ فروردین ماه ۱۳۸۴ تاکنون می‌کوشد در گام نخست جایگاه محیط زیست را در سبد اولویت‌های راهبردی کشور، به منزلگاهی درخور، ارتقاء بخشد؛ و در گام بعدی ثابت کند که بخش پهناوری از زیست‌بوم وطن، همان قلمرو برهنه و سوزان ماسه‌های بادی و شوراب‌های کویری و کلوت‌های سر به فلک کشیده و نبکاهای استوار عرصه‌های بیابانی، می‌تواند پایدارترین و غنی‌ترین صندوق ذخیره‌ی ارزی ایرانیان باشد.

مهار بیایان‌زائی، یکی از نامزدهای دریافت جایزه‌ی ویژه‌ی تغییرات اقلیمی، در ششمین دوره‌ی مسابقات بهترین وبلاگ‌های دوئچه‌وله می باشد.

آقای محمد درویش، نویسنده‌ی مهار بیایان‌زائی درباره خود و وبلاگش چنین می‌گوید:

در یکی از دوشنبه‌های زمستان سال ۱۳۴۴ به دنیا آمدم. آن طوری که تعریف می‌کنند، رادیو داشته می‌گفته:  ساعت ۹ بامداد، اینجا تهران است، رادیو ایران … که من اومدم به دنیا! یک روز سرد در چهارمین روز بهمن که برف همه خیابان‌های تهران را سفیدپوش کرده بود …

از آن زمان باید ۴۰ سال می‌گذشت تا من به صرافت داشتن ابزاری به نام وبلاگ می‌افتادم برای برقراری ارتباطی سریع‌تر و ملموس‌تر با آنهایی که دوست‌شان داشتم و در باره‌ی موضوعی که برایم بسیار مهم است: محیط زیست و بیابان‌های ایران.

در حقیقت، نه این که می‌گویند: چل چلی! من هم تازه در چل چلی زندگی، فیلم یاد وبلاگستان کرد و کوشیدم تا عقب‌ماندگی تاریخی‌ام را در این حوزه با تولید شتابناک‌تر محتوا جبران کنم.

حالا از آن روز – ۱۲ فروردین ۱۳۸۴ – حدود ۵ سال می‌گذرد؛ پنج‌سالی که به نظرم، بیشتر از آن ۴۰ سال توانسته‌ام برای طبیعت و محیط زیست وطنم مؤثر واقع شوم.

برای همین است که اگر سنگ هم از آسمان ببارد، به وبلاگ‌نویسی در حوزه‌ی محیط زیست ادامه خواهم داد، با عشقی بیشتر و البته – امیدوارم که – با خرد و تجربه‌ای افزون‌تر.

باورم این است که فقر فرهنگی، مهم‌ترین تهدید محیط زیست ایران است و برای درمان این فقر، یکی از کارآمدترین ابزارها، وبلاگ‌نویسی و افزایش ظرفیت‌سازی اطلاعاتی برای ایرانیان است.

آرمانم این است که مهار بیابان‌زایی هرگز متوقف نشود و روزی بتوانم کلید این کلبه‌ی مجازی را به اروند – فرزندم – تحویل داده و با خیالی راحت بروم ببینم آن سوی انفجار بزرگ چه خبر بوده است؟

اخیراً مهار بیایان‌زائی پنجمین سالروز تولدش را جشن گرفت و به همین مناسبت تعدادی از بلاگ‌نویسان و صاحب‌نظران، مطالبی را درباره این وبلاگ انتشار داده‌اند که آنها را می‌توانید در بایگانی فروردین‌ ماه این وبلاگ بیابید. ضمناً به همین مناسبت صفحه محیط زیست بخش فارسی رادیو دوئچه‌وله، مصاحبه‌ای با آقای محمد درویش -نویسنده مهار بیایان‌زائی- داشتند که اینجا می‌توانید بخوانیدش.

با همه این احوالات، چنان‌که تصمیم گرفتید تا در رای‌گیری عمومی بهترین وبلاگهای سال ۲۰۱۰ دوئچه‌وله، در بخش ویژه‌ی اقلیمی به نماینده‌ی ایران، یعنی وبلاگ خوب مهار بیایان‌زائی رای بدهید، می‌توانید با مطالعه‌ی این راهنما و مراجعه به این صفحه، رای خود را ثبت کنید.

پ.ن: قرار بود FaceOff ویژه‌ای برای ششمین دوره مسابقات دوئچه‌وله ۲۰۱۰ منتشر شود و این سلسله از مطالب در آن انعکاس یابد. اما متاسفانه به دلیل مدت زمان اندکی که تا پایان رای‌گیری عمومی باقی مانده، وعدم ارسال مطالب از سوی عده‌ای از بلاگ‌نویسان منتخب، تصمیم گرفتم تا این مطالب را در بلاگ‌نوشت منتشر کنم.

بلاگ‌نوشت آمادگی آن را دارد که در صورت تمایل سایر بلاگ‌نویسان منتخب، به معرفی وبلاگ‌های‌شان بپردازد.