بلاگ نوشت

Landzo عنوان سایتی است که در هنگام نوشتن این مطلب، هنوز ۲۴ ساعت از عمرش هم نمی گذرد. این پایگاه قرار است یک سایت ویژه برای میزبانی عکسهای شما باشد. و ضمناً یک شبکه اجتماعی برای در ارتباط بودن با دوستان تان.

طبق اظهار طراح ایرانی این سایت، Landzo قابل تعریف نیست، شما باید احساسش کنید.

پس تا داغ است بشتابید به سمت Landzo و با پیشنهادات تان به بهبود آن کمک کنید.

پ.ن: صفحه من در Landzo

مدتی است که مجمع الجوات وبلاگستان فارسی شکل گرفته است. ما هم از سوی دستنوشته ها به این مجمع دعوت شدیم. شاید کمی دیر، اما به هر حال یکی از مجموعه عکسهای جواتیم را یافتم و در اینجا می گذارم تا به جوات بودنمان بخندید!

سالهای راهنمایی، جواتترین سالهای عمرم بودند! این را هم که می بینید، ما آنروز ورزش داشتیم و با کتونی پاره پوره ورزشی آمده بودیم مدرسه. اما ناظم مدرسه (آقای توشه ـ فرد سمت راستی) تصمیم گرفتند بخاطر شاگرد سوم شدن، سر صف به ما جایزه بدهند، آن هم بدون هماهنگی قبلی! این شد که این عکس جواتی از ما گرفته شد تا در صفحه آلبوم برای همیشه ثبت گردد!

و اما دعوت می کنم از همه وبلاگهایی که در لینکدونی هستند به شرکت در مجمع الجوات وبلاگستان.

پ.ن: این پست بعنوان چند لحظه شگفتی تقدیم شد به جشنواره نوروزی ۸۷ وبلاگستان فارسی.

“دهشال” دهستانی است از توابع شهرستان آستانه اشرفیه در استان گیلان. و البته زادگاه مادرم.

“شال” در زبان محلی هم به معنی “شغال” است و هم به معنی “شالیزار”. شغل اصلی مردم این روستا کشاورزی است و یکی از مرغوبترین برنجهای آستانه در این منطقه کاشت میشود. از همین رو آنجا را “دهشال” یعنی “ده شالیزار” گویند. از سوی دیگر در ایام قدیم، شغال که حیوانی است در زمره سگ سانان، در این منطقه به وفور یافت میشد، لذا میتوان “دهشال” را به ” ده شغال” هم معنا کرد که البته امروزه این معنی منسوخ شده است!

بعد نوشت (۱۹/۲/۸۷): یکی از خوانندگان عزیز تذکر داده اند که وجه تسمیه هایی که برای “دهشال” آورده ام صحیح نیستند. ایشان گفته اند “شال” نام قبیله ای است که در زمانهای قدیم در این “ده” اقامت داشته اند.

بد نیست بدانید که سالها پیش از آنکه بقعه سیدّ جلال الدّین اشرف (ع) در آستانه اشرفیه بنا گردد، و “کوچان” به برکت وجود این امامزاده به “آستانه اشرفیه” بدل گردد، خود یکی از توابع دهستان بزرگ دهشال بوده است. اما امروزه با وجود گذشت سالها، بدلیل کم توجهی مسئولان همچنان به صورت روستایی بی بضاعت باقی مانده است که مردم آن حتی از داشتن آب آشامیدنی سالم هم محرومند.

عکسهای زیر را از اطراف خانه پدربزرگم در دهشال گرفته ام:

شالیزراهای برنج حالا دیگر کاملاً سبز شده اند، و میروند که در تابستان به بار بنشینند

این میوه ها را اینجا “انبوه” میخوانند!

شنیدید میگن بوقلمون صفت؟!

این جوجه تازه چند روز است که بدنیا آمده و البته ماشینی هم نیست!

اینها هم درست مثل ما، با وجود طبیعت زیبایی که در اطرافشان هست، دربندند…