بلاگ نوشت

دانشجو، وارسته ترین قشر جامعه است که به دور از هرگونه قدرت طلبی، مظلومانه، آزادانه ترین راه را برای اعتلای جامعه اش بر می گزیند.
دانشجو نه به فکر زر اندوزی است و نه زوری در چنته دارد، و نه تزویر میکند. او صادقانه میخواهد آینده جامعه ای را که در آن زندگی می کند، بسازد.
همین ویژگی ها کافیست که دانشجو را پرچمدار جنبش های جوامع بنامیم. و اغراق نیست اگر بگوئیم، بدون دانشجو، جنبشی شکل نخواهد گرفت. و همین جاست که سردمداران قدرت، می کوشند تا با از بین بردن قدرت این قشر، و کنترل کردن آنها، محکمتر بر کرسی خویش تکیه زنند.
اما فراموش کرده اند که کوه، هر قدر هم که محکم باشد، یارای آن ندارد که آتش فشان را در خود کنترل کند!

آقای ابطحی بمناسبت آغاز به کار دوباره شاخه جوانان و دانشجویان جبهه مشارکت گیلان، آمدند تا در جمع عده ای محدود از علاقمندان صحبتی داشته باشند.
خیلی خوشحال شدیم که بعد از حدود یکسال، دوباره ایشان را ملاقات کردیم. البته کوتاه بود، اما قول گرفتیم که دفعه بعد یک سر هم به آستانه اشرفیه بیایند.
تصوّر میشد که با توجه به مناسبت روز دانشجو، محور اصلی سخنرانی دانشجویان باشند، اما شاید به این خاطر که مدتهاست چنین فرصتی برای خطه گیلان پیش نیامده بود، از هر دری سخن گفته شد.
تاثیر گذارترین سخنی که در این جلسه شنیدم، درباره ملّت مان بود. موضوعی که مدتهاست مرا به خود مشغول کرده است. بارها از سابقه دیرین اجتماعی و سیاسی مردم ایران شنیده بودم، اما برایم قابل هضم نبود که با این حال پس چرا امروز ما اینقدر عقبیم؟! آقای ابطحی گفتند: جامعه ما هنوز یک جامعه بلوغ یافته نیست. و ملت ما نیاز دارند که نخبگان اداره امورشان را به دست گیرند.
از نظر من منطقی آمد! با اینکه ما تمدّنی ۲۵۰۰ ساله داریم، اما باید قبول کنیم که هنوز ملّت رشد یافته ای نیستیم و روشنفکران اگر عزلت نشینی کنند، در برابر تاریخ مسئولند.
در ادامه آقای ابطحی بهترین گزینه و آرامترین گزینه پیشرو را بیرون آمدن از صندوق های رای دانسته اند. ایشان علاوه بر دولت نهم، تحریم کنندگان انتخابات را نیز به چالش کشیدند و از آنها خواستند که پاسخگوی وضعیت پیش آمده باشند.
گرچه از بین پرسش های مطرح شده، هنوز بوی تحریم می آمد، اما ایشان اصرار به شرکت در انتخابات داشتند: اگر تحریمهای پیشین سودی برای جامعه داشت، به ما هم نشان دهید، تا ما هم به جمع شما بپیوندیم.
یکی دیگر از موضوعات مطرح شده این بود که چرا آقای خاتمی انتخابات مجلس هفتم را با وجود موج غیر منطقی رد صلاحیتها برگزار کردند؟
ابطحی پاسخ به این سوال را بسته به شرایط آن زمان دانست که باید جدل هفت هشت ماهه دولت در آن هنگام را کامل مورد بررسی قرار داد. اما در اشاره ای کوتاه مطرح کردند که آقای خاتمی در آن زمان تصمیم گرفته بودند که انتخابات را برگزار نکنند. و بعد از مطرح شدن این موضوع، سپاه تهدید کرد که بجای وزارت کشور انتخابات را برگزار خواهد کرد. دولت هشتم نیز بین برگزار کردن، و برگزار شدن انتخابات توسط نیروهای نظامی، مجبور به انتخاب گزینه نخست شد.

البته همانگونه که گفتم، در این جلسه دو ساعته، موضوعات مختلفی مطرح شد، که از حوصله وبلاگ نویسی و وبلاگ خوانی خارج است. اما امیدوارم که در آینده با نزدیک شدن به انتخابات، شاهد برگزاری بیشتر اینگونه جلسات باشیم.

ضمناً آقای صالح (نماینده مجلس ششم و ریاست جبهه مشارکت گیلان) خبر دادند که در آینده ای نه چندان دور، گیلان، میزبان خاتمی عزیز هم خواهد بود.

با آرش بهمنی در دوره دانشگاه همکلاس بودیم. و بهترین دوران دوستیمان بر میگردد به زمانی که نشریه دانشجوئی سها را با هم عَلَم کردیم.

دوران فراموش ناشدنی ای بود…

بعد از آنکه سها به اتهام سبّ النّبی توقیف شد، هر کدام راه تازه ای را در پیش گرفتیم. آرش، رشته دانشگاهیش را حتی عوض کرد و رفت تا جامعه شناسی بخواند. من هم که…

نمیدانم کدام یک از ما راه درست تری را برگزید. آرش که پدال گاز را به ته چسباند، یا من که تقریباً پا از روی پدال برداشته ام؟!

شاید هم این ضرب المثل اینجا صدق کند که نه به آن شوری شور، و نه به این بی نمکی!

پ.ن: در تازه ترین خبری که از آرش شنیده ام، وی به دلیل نشر اکاذیب به قصد تشویش اذهان عمومی و همچنین توهین به امام زمان (عج) به ۱۶ ماه حبس محکوم شده است! خدا کند جدی نباشد!