یکی معمایی را به من داد که می گفت آلبرت انشتین مدعی بود فقط ۲ درصد مردم جهان توانایی حل آن را دارند! در این معما ۵ خانه به ۵ رنگ مختلف وجود دارد که ۵ نفر با ملیتهای مختلف در آنها زندگی می کنند و هر یک از آنها نشریه ای خاص را مطالعه می کنند و نوشیدنی خاصی می نوشند و حیوان خانگی مختص به خود دارند. با توجه به ۱۶ گزاره زیر باید ارتباط هر فرد با ملیت خاص با رنگ خانه اش، مجله ای که می خواند، حیوانی که پرورش می دهد و نوشیدنی ای که می نوشد را پیدا کنید.

1. مرد انگلیسی در خانه قرمز زندگی می کند.
2. مرد سوئدی یک سگ دارد.
3. مرد دانمارکی چای می نوشد.
4. خانه سبز در سمت چپ خانه سفید قرار دارد.
5. صاحب خانه سبز قهوه می نوشد.
6. شخصی که نیویورک تایمز می خواند پرنده پرورش می دهد.
7. صاحب خانه زرد مجله فیلم می خواند.
8. مردی که در خانه وسط زندگی می کند، شیر می نوشد.
9. مرد نروژی در اولین خانه زندگی می کند.
10. مردی که واشنگتن تایمز می خواند در کنار مردی که گربه دارد زندگی می کند.
11. مردی که اسب نگهداری می کند کنار مردی که مجله فیلم می خواند زندگی می کند.
12. مردی که لس آنجلس تایمز می خواند، شیر قهوه می نوشد.
13. مرد آلمانی مجله اشپیگل می خواند.
14. مرد نروژی کنار خانه آبی زندگی می کند.
15. مردی که واشنگتن تایمز می خواند، همسایه ای دارد که آب می نوشد.
16. یکی از همسایه ها به حشرات علاقه دارد.

پ.ن: شاید ادعای انشتین مربوط به مردم قرن نوزدهم می شد! فکر نمی کنم برای شما حل کردن این معما آنقدرها هم مشکل باشد!

برام جالب بود بدونم که آیا همه دنیا فرندفید رو مثل ایرانیها شناختند و به ترتیب ایرانی ازش استفاده می کنند؟! پس سری به صفحه public زدم و حدود صد اکانت افراد خارجی را هم مورد بررسی سطحی قرار دادم.

مهمترین مشخصه های اکانت فرندفید افراد غیر ایرانی ای که از نظر گذراندم عبارت بودند از: وجود تمرکز در اکانتهای ورودی، عدم وجود نظرات غیر مرتبط در زیر فیدها، کم بودن تعداد نظرات و لایکها نسبت به فیدهای مشابه ایرانی، وجود تعداد بسیار محدود مطالبی که بصورت مستقیم در فرندفید ارسال شده اند.

البته این نگاه به هیچ وجه علمی نیست و بنده ادعایی درباره صحت کامل آن ندارم. اما یادم است که اولها، حضور در فرندفید از آن جهت برایم جالب بود که همه چیز طبیعی به نظر می رسید و چیزهای زیادی برای یاد گرفتن وجود داشت. اما این روزها احساس غربت عجیبی در فرندفید به من دست می دهد.

بر خلاف احسان، اصلاً برایم مهم نیست که عده ای در فرندفید، دوره ای تشکیل داده اند و با هم خوشند. خوشا به سعادتشان! اما شخم زدنهای بی مورد، گپ زدنهای بدون هدف، لایک زدنهای مافیایی و… مرا به یاد چت رومهایی می اندازد که جز سرگرمی صرف چیزی در آنها یافت نمی شود. قرار بود وب۲ ابزاری برای رسیدن هر چه سریعتر به هدف باشد! حالا حوصله ام قد نمی دهد تا لا به لای این همه سلام و احوالپرسی های تکراری، دنبال دو کلام حرف حساب بگردم!

پ.ن: اشتباه نکنید! من اکانت فرفرم را پاک نکردم! هر قدر هم فکر می کنم دلیلی برای این کار نمی بینم! هر وقت هوس سرگرمی کردم، به فرندفید هم سر خواهم زد!

بالاخره بعد از دو ماه، امسال هم وقتی دست داد تا چند تا فیلم خوب ببینم. قبل از هر چیز به سراغ Juno رفتم. که در روزهای برگزاری اسکار دانلودش کرده بودم، اما وقت نشده بود تا ببینمش.

Juno ساخته Jason Reitman محصول سال ۲۰۰۷ آمریکا، داستانی کمدی ـ رئال، از مسیر رشد و بلوغ نوجوانان است و یکی از مشکلاتی که در این راه گرایبانگیر این قشر می شود: رابطه با جنس مخالف.

جونو (با بازی Ellen Page) پس از مدتها رفاقت با یکی از پسرهای نه چندان شرّ و شور مدرسه بنام پل بلیکر (با بازی Michael Cera)، با او نزدیکی میکند، و در نتیجه این عمل، باردار می شود.

آنچه در این فیلم برایم جالب بود، برخورد منطقی اطرافیان جونو، بخصوص پدر و نامادریش بود. که بجای سرزنشها و عتابهای بیهوده، سعی کردند تا به وی کمک کنند تا از پس این مشکل برآید.

تصمیم بر آن می شود تا این کودک ناخواسته به خانواده ای که در آرزوی داشتن کودک هستند، اهدا شود. که زندگی مارک و وانسا داستان دیگری در کنار داستان جونو بوجود می آورد.

به هر حال به نظر من فیلم جونو ارزش وقت گذاشتن و دیدن را دارد. خصوصاً بازی Ellen Page واقعاً شایسته نامزدی اسکار بود.

Win a Date with Tad Hamilton فیلم سرگرم کننده ای است از  Robert Luketic محصول ۲۰۰۴ آمریکا. فیلم درباره پسر و دختری است که ۲۲ سال با هم دوست هستند و با هم کار میکنند. پِت (با بازی Topher Grace) واقعاً رزالی (با بازی Kate Bosworth) را دوست دارد، اما از شانس بدش در همین بین رزالی برنده قرعه کشی گذراندن یک روز با بازیگر معروف تد همیلتون (با بازی Josh Duhamel) می شود و تد پس از آن روز، دلش در گرو رزالی باقی می ماند!