سالهای کودکی هفته ای چند بار قطعی برق داشتیم، اون روزها پدر و مادرها می گفتن که ما سالهای جنگ رو می گذرونیم و خرابی ها زیاده، به همین دلیل هم چند ساعت قطعی برق طبیعیه.
چند سال بعد، با اینکه کشور دچار خشکسالی بود و قیمت نفت ـ بعنوان مهمترین منبع درآمدی کشور ـ بشکه ای ۲۰ دلار بود، اما ما نه تنها در تامین برق کشورمون خودکفا بودیم، که مقدار قابل توجهی از اون رو، حتی صادر می کردیم.
حالا ما در حال جنگ نیستیم. قیمت نفت در طول تاریخ بی سابقه است. در دو سه سال گذشته چندین بار شاهد جشن هسته ای ـ بعنوان انرژی نویی که به سایر انرژی هامون اضافه شد ـ بودیم. اما با این حال و با وجود اینکه اکثر نیروگاههای ما سیکل ترکیبی هستند، روزی چند بار قطعی برق داریم. حتی بیشتر از اون زمانی که در جنگ بودیم.
به نظر شما آیا این موضوع منطقی به نظر می رسه؟
به نظر من که منطقی نیست. گاهی فکر می کنم شاید میخوان با سهمیه بندی برق ما رو به سمت صرفه جویی سوق بدن. گاهی هم می گم که شاید در این مرحله از تولیدات هسته ای نیاز به نیروی زیادی از برق دارن و بدین ترتیب دارن تامینش می کنند تا کسی بهشون شک نکنه!
معمولاً افراد ضعیف النفسی که بعد از تلاشهای مستمر از پس حل کردن مسئله ای بر نمی آیند، تلاش می کنند تا صورت مسئله را پاک کنند! این مشکل نه تنها در مسائل شخصی نمود دارد که در سطح وسیعی چون جامعه بین المللی نیز بارها اتفاق می افتد. یکی از نمونه های بارز آن هم انتخاب گزینه نظامی برای به اصطلاح از بین بردن مشکلات جهان، و در واقع غالب کردن تفکر خود است.
جنگ از نظر من نوعی پاک کردن صورت مسئله است. ابتدایی ترین و ناکارآمدترین راه حلی که میتوان برای حل یک معضل پیشنهاد داد! این راه حل اغلب از سوی افرادی که قدرت پیش بردن کارها از مسیر درست را ندارند، مطرح می گردد.
در روزهای اخیر شاهد آن هستیم که آمریکا و اسرائیل و برخی دیگر از متحدانشان که از پس حل کردن مشکلاتشان با ایران بر نیامده اند، مدام تهدید می کنند که گزینه نظامی را برای حل کردن مسئله انتخاب خواهند نمود. از سوی دیگر حکومت ایران نیز، در پاسخ به این تهدیدات، ضمن انتخاب روشی مشابه، شروع به رجزخوانی نموده و از این تهدیدات به نوعی استقبال کرده است!
اصلاً برایم مهم نیست که حاکمان ایران و یا آمریکا و اسرائیل چه می خواهند! چرا که هر دو طرف تنها نماینده گروه اندکی از جامعه شان هستند که به چیزی جز زر و زور تعلق ندارند. اما آنچه که این بار مرا به نوشتن این سطور واداشته است، خطری است که کشور عزیزمان ایران را تهدید می کند.
ایران کشوری است متمدن که زادگاه بسیاری از تمدن های امروزی بوده است. ایران مهد مردمی دانا و صاحبنظر است که در طول تاریخ همواره با ظلم و استبداد و استعمار مبارزه کرده اند و همیشه کوشیده اند تا وضعیت خود را بهبود ببخشند. هرچند که شاید به دلایل استراتژیکی، همیشه مورد طمع زورگویان داخلی و خارجی قرار گرفته اند و به همین دلیل هم در جایگاه واقعی خویش قرار نگرفته اند. اما با این حال مردمش در طول دست و پنجه نرم کردن با همه مشکلات سالهای پیش، تجارب زیادی اندوخته اند، و مستحکمتر و قویتر شده اند.
روند روئیدن دانه مردم ایران، از زیر صخره ای عظیم و سخت، با اینکه کند است، اما طبیعی است. اینکه امروز زورگویان و فرصت طلبان داخلی و خارجی می خواهند تا با عنوان تسریع کردن این رویش، صخره را منفجر کنند، نه تنها مطلوب نیست که نتیجه ای کاملاً معکوس دربرخواهد داشت. و شاید کلاً موجب نابود شدن ساقه نازکی شود که هنوز زیر خاک آرمیده است.
امروز نه آمریکا و اسرائیل توانایی حذف کامل حکومت ایران را دارند، و نه ایران توانایی مقابله قدرتمند در برابر حملات نظامی آنها را دارد. لذا نتیجه حرکت احمقانه جنگ، تنها کشته شدن بسیاری دیگر از جوانان و از بین رفتن بسیاری از آبادی هایی است که به کندی و با مشقت های فراوان بنا شده اند.
بنابراین با شدّت و حدّت هرچه تمامتر مخالفت خودم را با هرگونه عملی که موجب تجاوز نظامی به ایران و هر کشور دیگری گردد، اعلام می دارم و شما را نیز به پیوستن به این حرکت دعوت می نمائم.
مدتها بود که در پی فرصتی می گشتم تا دلایلم را از لزوم آمدن خاتمی برای انتخابات دور دهم ریاست جمهوری بنویسم. تا اینکه امروز یادداشتی را از آرش بهمنی خواندم با عنوان «خدا کند که نیایی». این مطلب بهانه ای شد تا من هم از دغدغه هایم بگویم:
شاید امیدی نباشد که خاتمی از دوران هشت ساله اش، بهتر که هیچ، بدتر عمل نکند! چرا که شاید اصلاح طلبان اینبار با کول باری از تجارب به میدان بیایند، اما اقتدارگرایان هم بیکار نخواهند نشست و تمام تلاششان را بکار خواهند گرفت که از یک سوراخ دوبار گزیده نشوند، و در این راه شاید هر نه روز که هیچ، هر روز توطئه ای بچینند.
اما آنچه که در این سالها اتفاق افتاد، چنان فاجعه آمیز بود که مرا نه تنها به حداقلها که حداقلها از حداقلها قانع می کند!
خاتمی را برای حمایت از ۱۸ تیر نمی خواهم!
خاتمی را برای برگزاری انتخابات آزاد نمی خواهم!
خاتمی را برای اصلاحات نمی خواهم!
خاتمی را برای لوایح دوقلو نمی خواهم!
خاتمی را برای محافظت از مطبوعات نمی خواهم!
خاتمی را این بار حتی برای این حداقلهای دموکراسی نیز نمی خواهم!
قبل از هر چیز خاتمی را می خواهم چون می تواند رای بیاورد! چون اینبار نمی خواهم ریسک کنم! چون خسته ام!
خاتمی را می خواهم تا بتوانم نفس بکشم.
خاتمی را می خواهم تا از گرسنگی نمیرم.
خاتمی را می خواهم تا در جهان محترم باشم.
خاتمی را می خواهم تا کشورم در زیر پوتینهای استعمارگران به تاراج نرود.
خاتمی را می خواهم تا انتخابات حداقلی را سالم برگزار کند.
خاتمی را می خواهم تا اگر روزنامه ای تعطیل شد، یکی دیگر از پسش درآید.
خاتمی را می خواهم تا فیلمی باشد که بتوانم به سینما بروم.
خاتمی را می خواهم تا حداقل بتوانم مردگی کنم! (که اکنون آن هم بر من حرام شده است!)
همین ها برایم کافیست. گرچه امیدم بیش از اینهاست.
خاتمی امروز با خاتمی اولین دوره تجربه اصلاحات، خیلی فرق دارد. سالهاست که خاتمی به بازخوانی دوران هشت ساله اش نشسته است. حالا او می داند که برای بهتر شدن، چاره ای جز تغییر نمانده است.
همانطور که قبلاً هم گفته شد، امروز Mozila نسخه سوم مرورگر FireFox را ارائه می دهد و در یک حرکت جدید قصد دارد برای نخستین بار رکورد دانلود نرم افزار در یک روز را در جهان به ثبت برساند.
زمان دانلود از ساعت ۲۱:۳۰ شب گذشته به وقت تهران آغاز شده است و برای ۲۴ ساعت ادامه خواهد داشت. تعداد پایه ای که برای دانلود کردن در نظر گرفته شده است ۵ میلیون نسخه می باشد. اما وقتی که من امروز برای دانلود کردن FireFox 3 به سایت www.getfirefox.com و www.mozila.com مراجعه کردم، متاسفانه متوجه down بودن سایت شدم!
اما جای نگرانی نیست! آدرسهای مستقیم دانلود فایرفاکس ۳ در دسترس می باشند و شما می توانید از این آدرسها برای دانلود مستقیم و شرکت در این رکوردزنی بزرگ استفاده کنید:
تا زمان انتشار این پست، سایت رسمی روز دانلود فایرفاکس نشان میدهد که از ۴/۵۶۹/۱۱۱ دانلود، سهم ایران ۱۳۷/۰۳۹ بار می باشد که این تعداد ایران را در لیست ۵ کشور برتر قرار می دهد.
بعد از دانلود، شما می توانید با مراجعه به این آدرس گواهینامه خود را مبنی بر شرکت داشتن در ثبت رکورد دانلود FireFox3 دریافت کنید.
پ.ن: بعد از پایان زمان رکوردزنی دانلود، اعلام شد که بیش از هشت میلیون بار، فایرفاکس۳ دانلود شده است، که البته اعلام نتایج قطعی ممکن است چند روز طول بکشد. در ساعات آخر دانلود، سهم ایران حدود ۲۶۰هزار بار بوده است که با این رقم در رده هشتم جهانی قرار می گیرد!
من سالهای سال از Internet Explorer بعنوان مرورگر اینترنتی محبوب خودم استفاده می کردم. و هر چه ملت خودشان را به در و دیوار می کوباندند که آقا FireFox مرورگر بهتری است، گوشم بدهکار نبود! تا اینکه یک روز تصمیم گرفتم در کنار IE از FireFox هم نصب کنم. و همان شد که الان یکسالی است که مرورگر اصلی من FireFox شده است، و البته در کنارش هنوز از Internet Explorer هم استفاده می کنم.
حالا من یک پیشنهاد دوستانه برای شمایی دارم که هنوز از Internet Explorer استفاده می کنید. یک روز را افتخار بدهید و با دانلود کردن نسخه نهایی FireFox از آن استفاده کنید. من تضمین می کنم که هرگز پشیمان نخواهید شد.
اصلاً قضیه چیست؟
فایرفاکس در نظر دارد تا رکورد دانلود نرم افزار در ۲۴ ساعت را بشکند! البته با وجود محبوبیت زیادی که این روزها در سطح جهان پیدا کرده است، این کار اصلاً غیر ممکن به نظر نمی رسد. اما در حال حاضر قضیه استقبال کم ایرانی هاست!
اگر به آماری که تا این لحظه ارائه شده است، نگاه کنیم، متوجه خواهیم شد که از ایران تنها ۴۲۰۷ نفر برای همکاری کردن در شکستن این رکورد، اعلام آمادگی نموده اند، و این در حالیست که از هند ۸۱۶۲ نفر، از چین ۹۵۳۴ نفر، از استرالیا ۸۲۸۶ نفر، از کانادا ۱۶۶۲۶نفر، از برزیل ۴۱۸۵۵ نفر و از آمریکا ۹۱۹۶۹ نفر در این طرح نام نویسی کرده اند!
از اروپا و آمریکا که بگذریم، حداقل در آسیا باید نشان دهیم که ایران از نظر IT، با وجود تمام کمبودها و محدودیتها، اول است. باید نشان دهیم که هند و چین با وجود داشتن جمعیتهای میلیاردی و سرعتهای اینترنت بالا، باید در مقابل مردم ما سر تعظیم فرود بیاورند!
چه باید کرد؟
روش کار بسیار ساده است. شما باید در مرحله اول با وارد کردن ایمیل تان به FireFox اعلام کنید که آماده اید تا در این طرح همکاری کنید. در مرحله بعد فایرفاکس روز موعد را با ارسال ایمیل به شما اعلام خواهد نمود. و شما در آن روز با مراجعه به سایت مربوطه، آخرین نسخه فایرفاکس را دانلود می کنید.
۳- در کادر باز شده، کشور Iran را از لیست انتخاب نموده و آدرس پست الکترونیکی تان را نیز وارد کنید و در انتها، بار دیگر روی گزینه Pledge Now کلیک کنید.
۴- آمادگی شما برای همکاری در این طرح با موفقیت به ثبت رسید. بعد از بارگذاری مجدد نقشه، اگر نشانگر ماوس را روی کشور ایران قرار دهید، نشان می دهد که شما چندمین نفر هستید که از ایران در این همکاری ثبت نام نموده اید:
جاتون خالی شب گذشته برای برگزاری مراسم چهارشنبه سوری رفته بودیم گلسار رشت. محل تجمع امسال خیابان ۱۲۲ بود.
تقریباً از ساعت ۹ شب جشن کامل شده بود. از هر سمت و سویی صدای انفجار به گوش می رسید. و هر گروهی سعی داشت تا صدای انفجارش بلندتر و مخوفتر به نظر آید. دود ناشی از انواع و اقسام مواد منفجره هوا رو مه آلود کرده بود. مه هایی به رنگهای فسفری، سیاه و دودی! سوت و جیغ هم چاشنی صداهای مهیب مواد منفجره شده بود. همه آمده بودند تا بی برنامگی سال پیش را که بخاطر مصادف شدن نوروز با چهارشنبه پیش آمده بود، جبران کنند.
آنچه که من شنیدم نشان میداد که تکنولوژی چهارشنبه سوزی بسیار فراتر از قبل رفته بود و صدای انفجارها بسی مهیبتر و دودها بسی جری تر بودند. اما نیروی انتظامی نیز بیکار ننشسته بود. در حر کت اول ماشینهای گشتی در محل مانور دادند و مرتب از مردم می خواستند که متفرق شوند. دوربینهای اطلاعاتی هم برخلاف جهت دوربین موبایلها، مردم را از نظر می گذراند و روی آنها زوم کرده بود.
پس از آن مامورهای لباس شخصی با متانت تمام محل حادثه را گز کردند، و مختصات محل را با بی سیم اعلام نمودند. پس از آن در یک حرکت غافلگیرکننده، پلیسهای ضد شورش، از جلو و عقب با محاصره گاز انبری، عوامل اصلی را گرفتند و بقیه را با باتومهای سنگین شان از محل دور کردند. و در عرض سیم ثانیه، جمعیت هزارنفری به کمتر از چند صد نفر تقلیل یافت!
اما باز جای شکرش باقیست که نیروهای نظامی برای طی همه مراحل فوق به چندین ساعت زمان نیاز داشتند و در این بین مردم یک دل سیر ترکوندند!
معمولاً افراد ضعیف النفسی که بعد از تلاشهای مستمر از پس حل کردن مسئله ای بر نمی آیند، تلاش می کنند تا صورت مسئله را پاک کنند! این مشکل نه تنها در مسائل شخصی نمود دارد که در سطح وسیعی چون جامعه بین المللی نیز بارها اتفاق می افتد. یکی از نمونه های بارز آن هم انتخاب گزینه نظامی برای به اصطلاح از بین بردن مشکلات جهان، و در واقع غالب کردن تفکر خود است.
مدتها بود که در پی فرصتی می گشتم تا دلایلم را از لزوم آمدن خاتمی برای انتخابات دور دهم ریاست جمهوری بنویسم. تا اینکه امروز یادداشتی را از آرش بهمنی خواندم با عنوان «
