بلاگ نوشت

الان بامداد روز دوشنبه، بیست و پنجم اردیبهشت ماه است و بر طبق قرار و مدارهای قبلی ( ۱ ، ۲ ، ۳ )، من بایستی ساعاتی دیگر خودم را به شعبه سوم دادگاه انقلاب رشت معرفی کنم تا شاید بتوانم از اتهام وارده به خودم که «اقدام علیه امنیّت ملّی» است، دفاع کنم.
اما در این فرصت دیوان استاد احمد شاملو را تورقی می‌زدم، به شعر زیبایی برخوردم که بی‌مناسبت نیافتمش و بد ندیدم که اینجا نقلش کنم:

ما فریاد می‌زدیم: «چراغ! چراغ!»
و ایشان در نمی‌یافتند.

سیاهیِ چشمِ‌شان
سپیدیِ کدری بود اسفناج‌وار
شکافته
لایه‌بر لایه‌بر
شباهت برده از جسمیّتِ مغزشان.
گناهی‌شان نبود:
از جَنَمی دیگر بودند.

ادامه:
امروز آقای قاضی تشریف نداشتن. قرار شد فردا بریم.

همین چند دقیقه پیش، یک خبر جالب خواندم. حسین درخشان روزهای انتخابات در ایران بود! البته شاید خیلی‌ها دوست نداشته باشند که این خبر را بزرگ کنند. شاید خیلی‌ها بگویند «حالا مگه این حسین درخشان کی هست!!»
اما من خیلی حسین را دوست دارم. من او را پدر وبلاگ نویسی ایران می‌شناسم و چیزهای زیادی از او یاد گرفته‌ام. به همین دلیل این اتفاق برای من خیلی جالب و هیجان‌انگیز است. و خیلی دوست داشتم که با او ملاقات می‌کردم و او را از نزدیک می‌دیدم و به صحبت می‌نشستم. اما چه کنیم که موقعیت کشور به گونه‌ای است که حتی کسی مثل حسین درخشان هم نمی‌تواند با خیال راحت به ایران بیاید و برود و بایستی کلّی برنامه‌ بچیند و بعد هم پنهانی بیاید! واقعاً خیلی تاسف برانگیز است.
به امید روزی که حسین درخشان و امثال او بتوانند با خیال راحت به ایران بیایند و بروند…

دور دوم نهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران نیز شگفتی‌ساز شد. برخلاف فراخوانی همه فعالان سیاسی و اجتماعی برای ائتلاف بر سر هاشمی رفسنجانی، مردم ایران با دادن رأی میلیونی به دکتر احمدی‌نژاد، وی را به عنوان رئیس جمهور خود برگزیدند. این‌بار اختلاف آرای دو کاندیدا آن‌چنان زیاد بود که دیگر جای هیچگونه حرف و حدیثی باقی نماند. و چاره‌ای جز پذیرش آرای مردم نیست.
من نیز تحلیل در مورد این انتخابات را به دانایان و اساتید محترم می‌سپارم و بدون هیچگونه چون و چرایی به رأی مردم احترام گذاشته و آنرا می‌پذیرم. و در همین راستا انتخاب دکتر محمود احمدی‌نژاد را به عنوان رئیس جمهور ایران به ملّت شریف ایران و شخص ایشان تبریک و تهنیت عرض می‌نمایم. همچنین امید دارم که ملّت ایران و رئیس جمهور منتخب ایشان بخاطر اظهارات گذشته، مرا مورد عفو قرار دهند، که هر چه گفتم از روی عشق به میهن و در جهت کمک به انتخاب اصلح بوده است. البته بنده پس از این نیز حق انتقاد از ایشان را به عنوان یکی از حقوق شهروندی خود، محفوظ می‌دانم، امّا با توجه به اینکه ایشان از امروز به حکم ملّت ایران به مقام ریاست جمهوری دست یافته‌اند، لذا بر خود واجب می‌دانم که احترام بیشتری را نسبت به ایشان قائل گردم.
امیدوارم که ملّت ایران هماره سربلند و پیروز باشند.

هم‌میهنان گرامی؛
با توجه به نتایج اعلام شده انتخابات ریاست جمهوری که حکایت از آن دارد که آقایان هاشمی رفسنجانی و احمدی‌نژاد به دور دوم راه یافته‌اند، ما امضا کنندگان بیانیه زیر علی‌رغم آنکه مواضع کاملا متفاوتی در مرحله اول انتخابات داشته‌ایم، از آقای اکبر هاشمی رفسنجانی در مرحله دوم انتخابات حمایت کرده و به طور جدی از همگان می‌خواهیم تا برای جلوگیری از آن‌چیزی که به عقیده ما یک فاجعه بسیار نزدیک و در کمین است، به هاشمی رفسنجانی رای دهند.
از تمامی فرهیختگان منتقدی که به آینده و سرنوشت ایران اهمیت می‌دهند می‌خواهیم تا در شرایط کنونی، از بحث‌ها و نقدهای تفرقه‌افکن خودداری کرده و ضمن رای‌دادن به هاشمی رفسنجانی دیگران را نیز دعوت به رای دادن به ایشان کنند.

(برای اطلاع از حامیان این بیانیه به سخنگاه رجوع کنید)

همه خبرها حاکی از آن است که بالاخره شکست خوردیم! اوائل گفتم شاید تقلبی شده باشد اما ندا این امر را منتفی می‌داند، که به نظر من هم زیاد بی‌ربط نمی‌گوید. از طرف دیگر الپر که به نوعی پرچمدار ما بحساب می‌آمد، بعد از اینکه از خواب برخاست، رسماً اعلام شکست ما را ابلاغ نمود!
اما واقعاً چرا یک شبه این همه از رأی معین کاسته شد؟ حامیان معین به سمت چه کسی سوق یافتند؟ آیا وزارت اطلاعات تا این اندازه ضعیف است که نمی‌تواند نتیجه انتخابات را یک روز پیش از آن پیش‌بینی کند و تا این اندازه اشتباه نماید؟
آیا بالاخره خواهیم توانست به این سوالات پاسخ دهیم؟