بلاگ نوشت

به یاد ندارم با شنیدن خبر فوت هیچ هنرمندی، به اندازه شنیدن خبر درگذشت نام ماندگار همیشه ی تاریخ هنر ایران، خسرو شکیبایی، ناراحت شده باشم.

شکیبایی هنرمندی بود که من و همنسلانم خاطرات بسیاری از او داریم. بسیاری از فیلمها و سریالهای مورد علاقه ما با بازیگری او نقش گرفته اند. و با وجود همه این خاطرات من امروز عاجزم از توصیف خوبی هایش.

فقط بگویم که خیلی دوستش دارم…

ای علی!

بیا و حاکمانی را ببین که زر و زور و تزویر چشمانشان را کور کرده و شیعیانی را که در گمراهی نگاه داشته شده اند و زیر بار جور و ستم نای اعتراض ندارند.

به این روز پاک که زاده شده ای قسمت می دهم که به فرزندت مهدی شفاعتمان را بنمایی و بخواهی که زودتر جمالش را بر جهان بتاباند و با ذوالفقار عدالتت سایه خوارج را از سر مسلمین بزدایاند.

 

اکنون ظلمت بیش از نور، جهان را فرا میگیرد.
خورشید را یارای نگه داشتن روز نیست، و شب سریع بر آن چیره میگردد.
و ما، تنها می نشینیم و آجیل می شکنیم!

از بچگی وقتی به عنوان یک گیلانی و یک ایرانی به ساحل دریای خزر میرفتم، یک احساس تعلق ویژه ای نسبت به این دریا داشتم. انگار که این دریا از آنِ ماست!

اما حالا دیگه دوست ندارم، اصلاً به ساحل برم! چون احساس غربت بهم دست میده!

زیباترین جامه هایتان، در درون تان بافته شده است.

و لذیذترین غذاها را در سفره ی درونتان تناول میکنید.

بهترین تخت برای آسودن، در خانه ی درونتان است.

پس شما را به پروردگارتان سوگند، چگونه میتوانید خود را از خویشتن خویش جدا سازید؟

جبران خلیل جبران