بلاگ نوشت

بالاخره بعد از دو ماه، امسال هم وقتی دست داد تا چند تا فیلم خوب ببینم. قبل از هر چیز به سراغ Juno رفتم. که در روزهای برگزاری اسکار دانلودش کرده بودم، اما وقت نشده بود تا ببینمش.

Juno ساخته Jason Reitman محصول سال 2007 آمریکا، داستانی کمدی ـ رئال، از مسیر رشد و بلوغ نوجوانان است و یکی از مشکلاتی که در این راه گرایبانگیر این قشر می شود: رابطه با جنس مخالف.

جونو (با بازی Ellen Page) پس از مدتها رفاقت با یکی از پسرهای نه چندان شرّ و شور مدرسه بنام پل بلیکر (با بازی Michael Cera)، با او نزدیکی میکند، و در نتیجه این عمل، باردار می شود.

آنچه در این فیلم برایم جالب بود، برخورد منطقی اطرافیان جونو، بخصوص پدر و نامادریش بود. که بجای سرزنشها و عتابهای بیهوده، سعی کردند تا به وی کمک کنند تا از پس این مشکل برآید.

تصمیم بر آن می شود تا این کودک ناخواسته به خانواده ای که در آرزوی داشتن کودک هستند، اهدا شود. که زندگی مارک و وانسا داستان دیگری در کنار داستان جونو بوجود می آورد.

به هر حال به نظر من فیلم جونو ارزش وقت گذاشتن و دیدن را دارد. خصوصاً بازی Ellen Page واقعاً شایسته نامزدی اسکار بود.

Win a Date with Tad Hamilton فیلم سرگرم کننده ای است از  Robert Luketic محصول 2004 آمریکا. فیلم درباره پسر و دختری است که 22 سال با هم دوست هستند و با هم کار میکنند. پِت (با بازی Topher Grace) واقعاً رزالی (با بازی Kate Bosworth) را دوست دارد، اما از شانس بدش در همین بین رزالی برنده قرعه کشی گذراندن یک روز با بازیگر معروف تد همیلتون (با بازی Josh Duhamel) می شود و تد پس از آن روز، دلش در گرو رزالی باقی می ماند!

از نظر من یکی از طنزهای پر مسمای دوران ما، طنز تلویزیونی “مرد هزار چهره” ساخته مهران مدیری است. دیدن طنزی با چنان زبان تیز و تند، از رسانه ملی جای بسی شگفتی دارد. طنزی که برای نخستین بار روی خط قرمز بسیاری از مشاغل حساس مملکتی قدم می گذارد و فسادهای درونی آنها را برجسته می کند و به نمایش می گذارد.

مدیری از مردم شروع کرد. فردی همچون پدرزن آینده اش که بدلیل داشتن رابطه های نیم بند، دست به هر گونه قانون شکنی می زند و اطرافیانش را نیز به انجام دادن این کارها ترغیب می کند.

و اتاق شصتچی در بایگانی ثبت احوال! که به واقع یکی از بایگانی های تاریخی سازمانهای دولتی است! جایی که شجره نامه های افراد را از روزی که زاده می شوند، تا روزی که فوت می گردند در آن ذخیره می کنند.

مدیری اولین چهره از هزار چهره را به پزشکان و به تبع آن به بیمارستانهای خصوصی اختصاص می دهد. دکترهایی که به دلیل متنعم بودن، به پزشکی به عنوان یک تفریح می نگرند و در کنار آن به بساز و بفروشی هم اشتغال دارند!

در این بین یکی از مشکلات عمده دیگر جامعه نیز به تصویر کشیده شده است. با اینکه دکتر سپهر جندقی قلابی، هیچ اطلاع تخصصی در زمینه مغز و اعصاب ندارد، اما دیگران در هنگام گوش دادن به حرفهایش، بجای محک زدن تخصصی آن، تحت تاثیر نامش قرار می گیرند و هر حرفی که از دهان پروفسور جندقی بیرون بیاید، همچون دری است گرانبها! شکی نیست که ما واقعاً افرادی اسطوره پرور هستیم!

از پزشکی به میان نظامیان هدایت می شویم. جایی که سردوشی ها، میزان قدرتت را تعیین می کنند!

در اینجاست که شصتچی خشونت را می آموزد. عاملی که با آن می توانی زیردستانت را به کنترل خویش در آوری و با داد زدن به خواسته هایت برسی.

مدیری در این بخش از داستانش به همان حرفهایی اشاره می کند که چندی پیش فرزاد حسنی به آنها پرداخته بود. وی با زبان طنزش، اعمال خشونت و ضرب و شتم علیه متهمان را به نقد کشید و آنرا بعنوان کاری زشت و پلید معرفی نمود. البته امیدوارم که سرنوشت این کار شجاعانه به سرنوشت کار فرزاد حسنی دچار نشود!

از آن دوران خشن، به یکباره به لطافت کامل نائل می شویم. این بار ادیبان و هنرمندان، قهرمان داستان را به تسخیر می آورند. شاعرانی که از سخنوری شان به گفتن اشعار اجتماعی بهره می گیرند، بدون آنکه هراسی از دربند شدن داشته باشند.

آنچه که در این داستان بر آن تاکید بیشتری شده است، “جو گرفتگی” ما ایرانی هاست. شوری که اکثراً خارج از شعور است! و همین هیجانات گذرای محیطی هستند که اکثر تصمیمات مهم ما را تحت تاثیر قرار می دهند، بدون آنکه به عواقبشان آگاه باشیم!

به هر حال شخصاً از این طنز خیلی لذت بردم و از مهران مدیری بخاطر این کارش سپاسگزارم.

بی صبرانه منتظر نتیجه نهایی دادگاه آقای شصتچی هستم. آیا واقعاً ما مقصریم؟!

پ.ن1: این پست، پانصدمین پست بلاگ نوشت محسوب می شود!

پ.ن2: این پست بعنوان همگامی با تلویزیون در ایام نوروز تقدیم شد به جشنواره نوروزی 87 وبلاگستان فارسی.

این اولین پست سال 1387 در بلاگ نوشت محسوب میشه. بار دیگه سال جدید رو به تمامی ایرانیان عزیز تبریک میگم. امیدوارم در سال نو با یاری مقلب القلوب، حالتان به احسن الاحوال تحول یابد.

امًا عید، بدون عیدی دادن و عیدی گرفتن حال نمیده! لذا به دعوت ژوبین عزیز، وارد بازی عیدی میشم.

با منزل تصمیم گرفتیم تا امسال به دوستان و خوانندگان عزیزمون «فیلم» عیدی بدیم. لذا دوستان عزیز میتونن تا روز 13 فروردین، بعد از انتخاب یکی از فیلمهای زیر، آدرس پستی خودشون رو از طریق فرم تماس با من، ارسال کنند، تا در اولین فرصت فیلم منتخب بعنوان یادگاری براشون پست بشه.

قبلاً از اینکه فیلمهامون زیاد به روز نیستن از شما عذر میخوام. بمناسبت آغاز سال 1387، هفت عنوان فیلمی رو که در آرشیو داریم، انتخاب کردیم، به این امید که به شگون عدد 7، سال خوبی رو آغاز کنید:

Mean Girls DOA Knocked Up

the Girl Next Door Aquamarine The Hot Chick

Pride & Prejudice

پ.ن: این پست به مناسبت فرا رسیدن سال نو تقدیم شد به جشنواره نوروزی 87 وبلاگستان فارسی.

فیلم “ساعات خشن” ساخته David Ayer درباره رنجری است به نام جیم (Christian Bale) که به ارتش آمریکا در کشتار عراق یاری می رسانده است، و حالا که به زندگی عادی خود برگشته، دچار مشکلات روحی ناشی از جنگ شده است.

جیم و بهترین دوستش مایک (Freddy Rodriguez) هر دو بیکار هستند و بیشتر وقتشان را به دور از چشم سیلویا، همسر مایک (Eva Longoria Park) به خوش گذرانی و بطالت می گذرانند. تا اینکه سیلویاپی به حقیقت می برد. و پس از آن تلاش برای یافتن شغل مناسب آغاز می گردد.

 مایک در یک شرکت معتبر با حقوق ساعتی 12 دلار برای خود شغلی دست و پا میکند. جیم نیزاز طرف اداره امنیت برای مبارزه با قاچاقچیان مواد مخدر در کلمبیا دعوت به همکاری می شود. اما او علاوه بر خاطرات بد کشتار گذشته که در ذهن دارد، به دختری مکزیکی هم دلبسته است و با قبول این شغل باید از او نیز چشم پوشی کند…

کوچکتر که بودم، مامانم داستان پری دریایی را برایم تعریف می کرد. الان چیز زیادی از آن به خاطر ندارم. اما معمولاً در این داستانها پری های دریایی روزها مثل آدمها بیرون از آب زندگی میکردند و شبها به آب بر می گشتند. Aquamarine هم یک پری دریایی است که آمده در دنیای انسانها عشق را تجربه کند و در عوض آرزوهایشان را برآورده سازد.

داستان فیلم رنگ و بوی فیلمهای کودک و نوجوان را دارد، ولی صحنه های کمدی که یک ماهی در خارج از آب پدید می آورد، لحظات لذت بخشی را برای بیننده فراهم می کند.

Knocked Up فیلمی است از حکایت بچه های ناخواسته قبل از ازدواج! یعنی همانی که مذهبی های ما "زنا زاده" میخوانندشان!

فیلم داستان دختر خوش قیافه ای است که شانس به او روی می آورد و مجری یک برنامه تلویزیونی می شود. از روی همین سرمستی هم برای شادی کردن به دیسکو میرود. در آنجا بطور تصادفی به تور پسری میخورد که با دوستان بی خیالش دست جمعی زندگی میگذرانند. و بعد هم زیاده روی در نوشیدن مشروبات، نزدیکی و…

آخر داستان هم پس از تولد Babyکوچولو، گویا به ازدواج دو طرف ختم میشود!

دیدن این فیلم برای تجربه کردن حال و هوای اینگونه زندگی و حس کردن ملموس تفاوت فرهنگی، بسیار مفید واقع خواهد شد.