طلای المپیکی هادی ساعی موجب شد که بالاخره سرود ملی ایران در المپیک ۲۰۰۸ پکن طنین انداز شود. همانگونه که تاریخ این افتخار را فراموش نخواهد کرد، ضربه سهمناکی را که مسئولین وقت به پیکر ورزش وارد کردند را نیز فراموش نمی کند.
راستی! یادتان هست وقتی که رضازاده قهرمان می شد فوراً از بیت رهبری پیام تبریک می رسید؟! حالا کجاست پیام تبریک رهبر به تنها طلایی ایران در المپیک پکن؟!
در دنیای پر از جنگ و جدال ما، المپیک طعمی دیگر دارد. طعمی از جنس صلح و دوستی، طراوت و شادابی، صفا و صمیمیت.
البته متاسفانه هستند هنوز کسانی که فضای پاک المپیک را هم آلوده می کنند. هنوز کشورهایی هستند که در بازی های المپیک برای هم خط و نشان می کشند و از در کنار هم بودن بیزارند!
کاش روزی برسد که المپیک مان پاک و هر روزمان المپیکی باشد…
بازی وبلاگی این روزها، هله هوله خوریه! که شاخ به شاخ عزیز لطف کردن و من رو به این بازی دعوت نمودند.
البته من زیاد باکلاس نیستم که یه هله هوله تک مضرابه همه روزه داشته باشم! اما از نظر من زندگی به همه نوع طعم نیاز داره: ترشی، شیرینی و تلخی. اگه فقط شیرین بخوریم، دلمونو میزنه، ترشی خوری زیادی هم مزاج رو بهم می زنه. فکر هم نکنم کسی پیدا بشه که بتونه فقط تلخیجات نوش کنه! پس همه جوره می خوریم تا زندگیمون همه طعمی بشه!
بستنی مگنوم رو با کاکائوی زیاد و پسته بادوم بسیار خیلی دوست دارم. برخلاف همسر که کاکائوی بستنی رو دوست نداره، من این قسمتش رو بیشتر ترجیح میدم.
دوست ندارم چیپس بخورم (بخاطر سلامتی و اینجور چیزا) اما اگه باشه، نمیتونم جلوی خودم رو بگیرم! لذا طعمهاش برام فرقی نداره. اما نمیدونم چرا هیشکی زیاد دنبال ساده اش نمی ره؟!
پفک رو به چیپس ترجیح میدم. موتوری چی توزش هم که خوشمزه ترینه!
آلوچه اگه تر باشه، شیرینش رو می پسندم و اگه خشک باشه، ترشش رو.
یه روزگاری هم اوربیت (بدون توجه به طعمش) همیشه دهانم بود. حیف که ترکش کردم. برای آدمی مثل من که زیاد اهل مسواک زدن نیست، خیلی فایده داشت!
یه هله هوله گرم هم اینجا داریم که بهش میگن واویشکا یا شکمه! تشکیل شده از دل و روده گاو با چاشنی پیاز و گوجه. بوش مست کننده است. فکر کنم بهترین هله هوله برای مواقع گرسنگی باشه!
از بس از خوردنی ها نوشتم، گشنه ام شده! فکر کنم تا همین جا کافی باشه!
دوستانی که به نظرم هله هوله زیاد میخورن رو دعوت میکنم به این بازی: Jozeph، کاپیتان، شاهین، سینای دلبسته که جدیداً تو شهر ما دانشجو شده و همه گذرکنندکان دیگه ای که هله هوله خوارن!
با اینکه اصلاً از فوتبال این بشر خوشم نمیاد، اما انصافاً موفقترین فوتبالیست ایرانی تا به امروز بوده.
چقدر زیبا دوران بازیگری خودش رو با دوران مربیگریش پیوند داد. چقدر هم خوش شانسه که در آخرین بازی سایپا که هم بازیکنش بوده و هم مربیش، گل آخر رو خودش زد تا جام قهرمانی لیگ رو بالای سر ببره.
شکی ندارم که علی دایی از بزرگترین مربیان ایران خواهد بود.
واقعاً خیلی کیف داره وقتی یه مسابقهای رو نگاه میکنی که میدونی کسی رو که طرفدارشی حتماً برنده میشه! درست مثل حسی که رقابتهای حسین رضازاده برای ما داره.
قهرمانی دیروز قویترین مرد جهان، علاوه بر شیرینی همیشگی، شیرینی مضاعف خریدن آبروی از دست رفته تیم وزنهبرداری کشور ما رو هم داشت. دستش درد نکنه!
راستی! فردا تولد امام حسن (ع) هست. تصویری که من از امام دوم در ذهن دارم یه امام مظلوم و دوستداشتنیه. همیشه با خودم میگم که چرا ما برای امام حسین بیشتر مایه میزاریم؟! هم توی تولدش و هم توی شهادتش؟! در حالیکه داداش بزرگترش به نظر من بیشتر عذاب کشید. عذاب زندگی کردن با قوم احمق! سوخت و ساخت تا اینکه بالاخره جام شیرین زهر رو بهش نوشوندن تا به لطف خدا نجات پیدا کنه!… تولدش مبارک…
با اشتراک در خوراک (خمیرمایه) بلاگ نوشت، مطالب آنرا در خوراک خوان تان بصورت رایگان تحویل بگیرید:
