کامپیوتریها غاز می چرانند
به قول استاد MCSE، رشته کامپیوتر در ایران تبدیل به یکی از کم ارزشترین رشته ها شده. و افت ارزش خود را مدیون عدم وجود قانون کپی رایت در این مملکت است.
کافیست نگاهی به کامپیوترهای شخصی دوستانمان، و یا حتی خودمان، بیاندازیم تا انبوه نرم افزارهای دزدی را ببینیم که حتی کار با خیلی از آنها را به درستی نمی دانیم. اما به صرف اینکه توانستیم نصبشان کنیم، و چگونگی ایجاد فایل جدید یا نحوه ذخیره کردنش را می دانیم، فکر میکنیم که ما آخرشیم!
عدم وجود قانون مناسب برای کپی رایت بین المللی و حتی داخلی، سبب شده که هر کسی خود را فتوشاپیست، اتوکدیست، ۳D ماکسیست و… بداند و دانایان واقعی این فنون غاز بچرانند! حتی افرادی که یکبار RAM کامپیوترشان را از جا خارج کردند و دوباره جا زدند، یا کسانی که میتوانند کابل شبکه را سوکت بزنند و یا یک LAN برای کافی نت ببندند، یا… فکر میکنند که آخر سخت افزار و شبکه هستند و بدون هیچگونه نظارتی به تاسیس شرکتهای کامپیوتری و اینترنتی روی می آروند!
این امر موجب شده تا افرادی که با صرف هزینه و زمان زیاد به یادگیری آکادمیک فنون مربوط به کامپیوتر پرداخته اند، بازار خوبی نداشته باشند و کسانی هم که به کاری مشغولند، با عرض اندام انواع و اقسام افراد مواجه شوند!
البته شکی نیست که بزرگترین مقصر این بحث دولتمردان حکومتی ما هستند که بعد از سالها یک فکر اساسی برای قوانین کپی رایت نمی کنند، اما اگر نیک بنگرید، ردپایی از خودمان هم در محل جرم خواهید یافت! این خود ما هم هستیم که از نرم افزارهای دزدی استفاده می کنیم، و حتی به ترویج و انتشار آنها نیز می پردازیم، و…
مثل همیشه باید از خودمان شروع کنیم. بیایید حداقل به خودمان رحم کنیم و از انتشار کپی نرم افزارها، فیلمها و… ایرانی خودداری کنیم. شاید این گامی باشد برای ارتقای فرهنگ کپی رایت… شاید!
بارها برای دفاع از خویشتن به خشم روی آوردم
هفت قرن پیش، هفت کبوتر سفید از دره ای عمیق پرواز کردند و اوج گرفتند تا به قله کوه بلندی برسند که پوشیده از برف است.
