بلاگ نوشت

ادموند اسپنس می گوید:«این ذهن بشر است که از خوبی، بدی می سازد و از بدی، خوبی. خوشحالی می سازد یا بدبختی، ثروت می سازد یا تنگدستی.»

هیچ چیز در زندگی با معنا نیست مگر معنایی که ما به آن می دهیم. یکی از عجایب ما انسانها این است که قادریم که به حوادث زندگی معنای مثبت یا منفی بدهیم. هر وقت که اتفاقی برایمان می افتد، مغزمان دو سوال از ما می پرسد: آیا این اتفاق برایمان باعث درد است یا لذت؟ چه کاری برای پرهیز از درد یا رسیدن به لذت باید انجام دهیم؟

پاسخ این سوالها، عقایدی هستند که ما در سر داریم و در نتیجه ما را به لذت یا درد رهنون می شوند. برای مثال بعضی از مردم پیش خود به این باور رسیده اند که آدم بی کفایتی هستند، چرا که نتوانسته اند در زندگی موفق باشند و پشتکاری ندارند. و همین باورها تدریجاً به شکل پیشگوئی هایی در می آیند و همان چیزهایی اتفاق می افتند که فکر میکرده.

«بیل گیتس» نابغه نبود. در حقیقت کار او از زمانی شروع شد که وقتی دانشجوی دانشگاه هاروارد بود به خود قول داد تا نرم افزاری درست کند که تا به حال کسی آنرا درست نکرده است! و با داشتن چنین عقیده ای، توانست از تمامی منابعی که در اختیار داشت برای نیل به موفقیت بهره برد و سرنوشت خود را رقم زند.

شاید انشتین این موضوع را به بهترین وجه بیان داشته است که تخیل، قوی تر از دانش است.