بلاگ نوشت

شعبان جعفری معروف به شعبان بی‌مخ از وقتی نامش با تاریخ ایران زمین عجین شد که یک شب پس از مستی، ناآگاهانه به تماشاخانه فردوسی رفت و تئاتر مردم به کارگردانی عبدالحسین نوشین را به هم ریخت و بدین ترتیب دربار را دلگرم نمود.
بعدها بارها بخاطر خرابکاری‌هایش به زندان افتاد، تا اینکه آخرین بار در واقعه ۹ اسفند ۱۳۳۱ که شاه بطور نمایشی قصد ترک کشور را داشت، شعبان به بهانه نگه داشتن شاه با دار و دسته‌اش به خانه مصدق هجوم برد و بار دیگر بازداشت شد.
اما روز ۲۸ مرداد، کودتاچیان به او نیازمند شدند و او را از زندان بیرون کشیده و مسئولیت راه‌اندازی اوباش را به او سپردند. و این‌چنین حکومت مصدق سرنگون شد و شاه به کشور بازگشت. و شعبان بی‌مخ یکی از پایه‌های قدرت شد!
شعبان بی‌سواد و نادان که فقط از روی قدرت به قضاوت می‌نشست و نوکری قدرتمداران را می‌نمود، بعدها که دوره‌اش به پایان رسید، به کناری انداخته شد. او نمی‌دانست که افرادی همچون او حتی توسط صاحبان‌شان هم جدی گرفته نمی‌شوند و فقط ابزار دست هستند. مقام این دوستان نادان، حتی از شمنان دانا هم پست‌تر است.
اما شاید جالب‌ترین نقطه زندگی شعبان جعفری روز مرگش باشد! او که نامش با ۲۸ مرداد ۳۲ به اوج رسید، امسال درست در همان روز چشم از جهان فروبست!