Yahoo! Mail

جمعه, بهمن ۳۰م, ۱۳۸۳
بدون تردید Yahoo! Mail یکی از پرطرفدارترین و پرکاربرترین Mail Serverهایی است که هم در ایران مورد استفاده قرار می گیرد. در این مقاله می کوشیم تا با قسمتهای بیشتری از این سِروِر آشنا شویم.
پس از آنکه آدرس mail.yahoo.com را در نوار آدرس جستجوگر اینترنتی تان تایپ نمودید و با وارد کردن Username و Passwordتان به Mail Serverتان راه یافتید، مشاهده می کنید که Yahoo! Mail در کل به سه قسمت زیر تقسیم می گردد:

Check Mail: با فشردن این کلید یا دکمه های میانبر Ctrl+Shift+C، Yahoo! Mail صندوق پست الکترونکی شما را مورد جستجو قرار می دهد و اگر نامة جدیدی وارد آن شده باشد، شما را از وجود آن مطلع می سازد. این برای زمانی است که شما مدت زمان طولانی ای وارد صندوق پستی خود شده باشید و بخواهید دوباره چک کنید که آیا نامة جدیدی رسیده است یا نه. در غیر این صورت همین که شما، Username و Passwordتان را وارد می کنید و وارد می شوید، Yahoo! Mail شما را از وجود نامه های جدید مطلع می کند و نیازی هم به فشردن این کلید نیست.

Compose: این قسمت برای ارسال نامه الکترونیکی توسط شما بکار می رود. با کلیک کردن روی این گزینه یا فشار همزمان دکمه های Ctrl+Shift+P وارد صفحة مربوطه میشوید. در این صفحه موارد زیر مشاهده می شوند:
· To: در جلوی این قسمت آدرس پست الکترونیکی گیرنده را وارد نمائید.
· Cc: اگر بخواهید همین نامه را برای اشخاص دیگری هم رونوشت کنید، آدرس آنها را در این قسمت بنویسید و آدرسها را با «,» از هم جدا نمائید. توجه داشته باشید که همة گیرندگان نامه آدرس افراد دیگری را که نامه برایشان ارسال شده است را خواهند دید.
· Bcc: اگر بخواهید همین نامه را برای افراد دیگری بفرستید، اما گیرندگان نامه، آدرس افراد دیگر را نبینند، آدرسها را در این قسمت وارد کنید.
· Subject: عنوان و یا موضوع نامه را در این قسمت وارد نمائید.
· Attachments: اگر می خواهید به نامه فایلی را پیوست نمائید، روی دکمة Attach Files کلیک کنید. Yahoo! به شما اجازه می دهد تا ۱۰Mb فایل را حداکثر بصورت ۵ فایل به نامه هایتان پیوست نمائید.
· Mail Body: متن نامه را در Box بزرگی که برای این مورد در نظر گرفته شده است بنویسید. برای این کار می توانید از کلیدهایی که در بالای Box تعبیه شده اند، هم کمک بگیرید.
· Options: تنظیمات مربوط به نامه را می توانید در این قسمت اعمال نمائید. با تیک زدن گزینة اول یک کپی از نامه ای که می خواهید ارسال نمائید در پوشة Sent برای شما ذخیره خواهد شد. و با تیک زدن گزینة دوم امضا شما به نامه اضافه میگردد. (دربارة چگونگی تشکیل امضا الکترونیکی در ادامه توضیح داده میشود).
· Save as a Draft: با فشردن این کلید، نامة شما به عنوان یک پیش نویس، در پوشة Draft ذخیره می شود.
· Send: با فشردن این دکمه، نامه شما ارسال خواهد شد.

Search Mail: با فشردن این کلید و یا فشار همزمان کلیدهای Ctrl+Shift+S صفحه ای باز می شود و به شما کمک می کند تا در بین نامه هایتان دنبال نامة بخصوصی که مورد نظرتان است، بگردید.

علاوه بر قسمتهای بالا، سرور نامه الکترونیکی Yahoo! شامل پوشه های زیر نیز می باشد:

Inbox: که نامه های رسیده به پست الکترونیکی شما در این قسمت قرار می گیرند و شما با کلیک کردن بر روی آن می توانید نامه های رسیده را ببینید و آنها را بخوانید.

Draft: گاهی ممکن است که شما نامه ای را قبل از اینکه ارسال نمائید، بصورت پیش نویس آنرا ذخیره نمائید. اینگونه نامه ها در پوشة Draft ذخیره می گردند.

Sent: در صورتی که مایل باشید، می توانید یک کپی از نامه هایی را که ارسال می کنید، برای خودتان نگهدارید، در اینصورت این نامه ها در این پوشه ذخیره می شوند.

Bulk: اگر شما آدرسی را به عنوان مزاحم معرفی کرده باشید، و یا سِروِر Yahoo! نامه ای را که برایتان رسیده است را مزاحم و یا مشکوک تشخیص دهد، آنرا به جای آنکه به Inbox بفرستد، راهی این پوشه می کند. شما با فشردن گزینة Empty که در جلوی این پوشه است، می توانید، محتویات درون آنرا پاک نمائید. اما پیشنهاد می کنم، قبل از این کار حتماً سری به داخل این پوشه بزنید و آدرس و موضوع mailهای درون آنرا کنترل نمائید، زیرا ممکن است که Yahoo! اشتباهاً نامة یکی از دوستانتان را هم به این پوشه فرستاده باشد. در حقیقت Yahoo! Mail هر آدرس و موضوعی را که مشکوک و یا تبلیغاتی تشخیص دهد به این پوشه می فرستد. و اگر برای مثال دوستتان در Subject نامه ای که برای شما می فرستد بنویسد: «Hi! How are you?» امکان زیادی وجود دارد که این نامه سر از Bulk درآورد.

Trash: این قسمت کاری شبیه به Recycle Bin سیستم عامل Windows انجام می دهد. یعنی هر نامه ای را که Delete میکنید، قبل از آنکه کاملاً از روی سرور Yahoo! Mail پاک شود، به این پوشه می رود. البته سرور Yahoo! در دوره های زمانی مشخصی این پوشه را خال می نماید.

My Folders: اگر شما روی گزینة Add که در کنار گزینة Folder قرار دارد، کلیک نمائید، می توانید علاوه بر پوشه های فوق، پوشه ای با عنوان دلخواه خود ایجاد نمائید. برای مثال می توانید پوشه ای با نام دوستتان باز کنید و تمام نامه هایی را که از طرف او می رسند، در این پوشه نگهدارید. اینگونه پوشه های شخصی شما در زیر گزینة My Folders ذخیره خواهند شد. پس از آن، هرگاه شما خواستید، یکی از پوشه هایی را که ایجاد نموده اید، حذف کنید و یا نامش را تغییر دهید، کافی است که بر روی گزینة Edit در کنار گزینة Folders کلیک نمائید تا وارد قسمت مربوطه شوید.

و اما Yahoo! بخشی از تنظیمات Mail Server خود را به کاربران سپرده است تا هرگونه که می خواهند، آنرا تغییر دهند. برای تعیین این تنظیمات بایستی بر روی گزینه Mail Options کلیک نمائید تا به صفحه مربوط به تنظیمات وارد شوید. Yahoo! Mail Options به چهار قسمت تقسیم می گردد، که عبارتند از: هرزنامه ها (Spam)، مدیریت (Management)، شخصی کردن (Personalization) و سرویس های پولی (Premium Services).

Spam: این قسمت مربوط به تنظیمات هرزنامه های رسیده به Mail Box شماست. که شامل قسمتهای زیر است:

· Spam Protection: این قسمت به شما امکان می دهد تا از ابزارهای Yahoo! برای مقابله با Spamها بهره جوئید. شما می توانید SpamGuard سرور Yahoo! را خاموش و یا روشن نگهدارید، مشخص کنید که SpamGuard با هرزنامه های رسیده چه کند (فوراً آنها را پاک نماید یا اینکه برای مدت یک هفته/دو هفته/ یکماه آنها را در پوشة Bulk نگهداری نماید) شما می توانید از Yahoo! Mail بخواهید که نامه هایی را که شما به عنوان هرزنامه معرفی می کنید را از این پس Block نماید یا اینکه نامه هایی را که در پوشة Bulk هستند و شما آنها را هرزنامه نمی دانید از این پس به Inbox منتقل کند. شما همچنین می توانید در این قسمت، از SpamGuard بخواهید که نامه هایی را که دارای تصاویر هستند را کلاً هرزنامه بشناسد و یا اینکه برخی از آنها را هرزنامه بداند و یا اصلاً آنها را هرزنامه تشخیص ندهد.

· Anti-Spam Resource Center: با کلیک کردن بر روی این گزینه شما به مرکز منابع اطلاعاتی Yahoo! دربارة هرزنامه ها و نحوة مقابله با آنها دسترسی پیدا خواهید کرد.

· Block Addresses: در این قسمت شما می توانید با وارد نمودن آدرس پست الکترونیکی و یا آدرس سایت، این آدرسها را به عنوان هرزنامه به Yahoo! Mail معرفی نمائید تا از این پس نامه هایی که از این آدرسها میرسند را به عنوان هرزنامه بشناسد.

· Filters: در این بخش شما قادر خواهید بود تا با وارد نمودن مشخصات نامه هایی که برایتان میرسد، از Yahoo! Mail بخواهید که آنها را در پوشة موردنظرتان قرار دهد. مثلاً می توانید مشخص کنید که نامه هایی را که با آدرس پست الکترونیکی دوستتان می آیند را در پوشه ای که با نام وی ساخته اید ذخیره نماید.

Management: اگر شما دارای چندین آدرس پست الکترونیکی Yahoo! هستید، می توانید در این قسمت با وارد نمودن مشخصات آنها، همه آنها را در یکجا مدیریت نمائید.

Personalization: این بخش مربوط به تنظیمات شخصی می باشد.
· General Preferences: در این بخش اگر شما نامتان را در بخش From Name وارد کنید، نام شما در تمام نامه هایی که می فرستید، درج خواهد شد و اگر می خواهید که گیرنده به نامه های شما به آدرس دیگری نامه بفرستد، می توانید آنرا در قسمت Reply to مشخص نمائید. همچنین شما می توانید نحوة مرتب نمودن و نمایش دادن، نامه های موجود در Inbox را تنظیم نمائید. و نیز قادرید که قسمت Compose را تنظیم نمائید که همة امکانات موجود را برایتان نمایش دهد یا اینکه برخی از آنها را به شما نشان دهد، و نیز می توانید اندازة Box نمایش داده شده برای نوشتن نامه را هم تنظیم نمائید. و بسیاری تنظیمات مفید دیگر.

· Signature: اگر دوست دارید که در انتهای همة نامه هایتان متنی قرار گیرد (مثلاً نام شما، آدرس سایتتان و…) می توانید آنها را در این قسمت وارد کنید تا Yahoo! آنها را بطور اتوماتیک به همه نامه هایتان اضافه کند.

· Vacation Response: اگر می خواهید که Yahoo! به همه یا برخی از نامه های رسیده به حساب شما بطور اتوماتیک پاسخ دهد، می توانید متن نامه مورد نظرتان و آدرسهای مربوط به آنرا در این قسمت وارد کنید.

Premium Services: و اگر تصمیم گرفتید که امکانات بیشتری از Yahoo! Mail به بخواهید و یا اینکه آدرس شخصی برای خودتان بوجود آورید، می توانید از قسمتهای این بخش استفاده نمائید.

Yahoo! Photos

پنجشنبه, بهمن ۲۹م, ۱۳۸۳
اکثر افراد با شنیدن نام Yahoo! به یاد Yahoo! Messenger و Chat می افتند، و شاید حداکثر قسمت مهم سایت Yahoo! را e-mail Server رایگان آن بدانند. اما این همة Yahoo! نیست!
شرکت Yahoo! در سایت معروف خود علاوه بر ارائه دادن e-mail رایگان و فراهم آوردن امکان جستجو در شبکة جهانی برای یافتن سایتها، اخبار، تصاویر، محصولات و… امکانات متنوع دیگری از قبیل خرید و فروش انواع محصولات، سازماندهی کردن تصاویر، فایلها، قرارهای ملاقات شخصی و…، بازیهای آن لاین، پخش فیلم و موسیقی و… را فراهم می کند.
ما در این مجال کوتاه می خواهیم به خدمات Yahoo! در زمینه سازماندهی کردن عکسهای شخصی بپردازیم. سایت Yahoo! Photos به شما امکان می دهد تا عکسهایتان را از روی هارد دیسک کامپیوترتان به سِروِر Yahoo! منتقل نمائید و آنها را برای استفادة فقط خودتان، یا برخی دوستان نزدیکتان و یا حتی برای استفادة عموم سازماندهی نمائید. آنچه که بیش از هر چیز می تواند جالب باشد، این است که !Yahoo برای ذخیره کردن عکسهای شما بر روی سرور خود هیچگونه محدودیتی را قائل نشده است و شما می توانید، هر اندازه عکس را که بخواهید با هر حجمی در آن ذخیره نمائید و آلبوم شخصی خودتان را ایجاد کنید.
برای شروع کار و ورود به Yahoo Photos لازم است که آدرس http://photos.yahoo.com را در Address Bar جستجوگر اینترنتی سیستمتان درج نمائید. با این کار صفحه ای باز خواهد شد که برای ورود به سایت از شما Yahoo! ID و Password می خواهد. اگر شما عضو Yahoo! هستید و یک Yahoo! ID دارید، می توانید با وارد نمودن آن وارد سایت شوید. اما اگر هنوز عضو Yahoo! نشده اید می توانید با کلیک کردن بر روی گزینة Become a Yahoo! Member و تکمیل نمودن فرم ثبت نام، از Yahoo! یک ID بگیرید و از طریق این ID به قسمتهای مختلف Yahoo! از جمله Yahoo! Messenger، Yahoo! Mail، Yahoo! Photos و… دسترسی پیدا کنید.
با وارد کردن ID و Password خود، وارد سایت خواهید شد. برای نخستین بار که وارد این سایت می شوید، لازم است تا ابتدا بر روی گزینه Create New Album کلیک نمائید و یک آلبوم برای قرار دادن عکسهایتان در آن ایجاد نمائید. پس از اینکه بر روی این گزینه کلیک نمودید و به آلبومتان اسم دادید، بر روی گزینة Add Photos کلیک کنید. با این کار صفحه ای باز خواهد شد که اعلام می نماید برای اضافه نمودن عکسها، شما از دو طریق می توانید بهره بگیرید. روش نخست همان روش سنتی Upload کردن از روی سایت است، که برای این کار روی گزینه Add Photos one by one کلیک کنید تا صفحه ای شامل چند Box جستجو ظاهر گردد. در کنار هر Box یک کلید Browse وجود دارد که شما با کلیک کردن بر روی آن می توانید عکس موردنظرتان را از روی هارددیسک سیستمتان بجوئید و مسیر آنرا داخل Box وارد نمائید. پس از اینکه تصویر یا تصاویرتان را انتخاب نمودید، کافیست که بر روی گزینه Add در انتهای Boxها کلیک کنید و منتظر بمانید تا عملیات Upload کردن تصاویر به اتمام برسد.
پس از آنکه پیغام Upload Complete ظاهر گردید، بر روی گزینه Back to Album کلیک نمائید. برای ویرایش نمودن تنظیمات آلبوم می توانید بر روی گزینه Edit Album Info کلیک کنید. صفحه تنظیمات از سه بخش تشکیل یافته است. در بخش اول شما می توانید نام آلبومتان را تغییر دهید و توضیحاتی را درباره آلبوم در قسمت Description وارد کنید.
بخش دوم، مربوط به تنظیمات به اشتراک گذاری تصاویر آلبوم فعلی است. در حالت پیش فرض این آلبوم بصورت Private است، و تنها افرادی می توانند از این آلبوم دیدن کنند که شما آنها را بوسیلة e-mail دعوت به دیدن آلبوم نمائید. برای تغییر دادن تنظیمات بر روی گزینة Edit Settings کلیک نمائید. گزینة دیگری که می توانید برای به اشتراک گذاشتن آلبوم تان از آن بهره ببرید، گزینة Public است، به آن معنا که هرکسی می تواند آلبومتان را ببیند. گزینة دیگر Friends Only است که شما با وارد نمودن Yahoo! ID دوستانتان در Box در نظر گرفته شده، میتوانید مشخص کنید که چه کسانی می توانند آلبومتان را ببینند. دوستان شما برای دیدن آلبومتان بایستی با وارد نمودن Yahoo! ID و Password خودشان وارد سایت شوند تا بتوانند عکسهای شما را ببینند. گزینة بعدی Age Restriction می باشد. با فعال کردن این گزینه، تنها افراد بالای ۱۸ سال می توانند عکسهایتان را ببینند. و اما گزینه آخر Order Restriction است. اگر این گزینه را فعال کنید، همه می توانند عکسهایتان را ببینند، اما نمی توانند از طریق سایت Yahoo! سفارش پرینت آنرا بدهند. (با توضیحات بعدی بیشتر متوجه این گزینه خواهید شد). حال برای اعمال تنظیمات کافیست که بر روی گزینه Save کلیک نمائید.
بخش سوم در صفحه Edit Album Info مربوط به Album Theme می باشد. که می توانید یکی از Themeهای از پشی طراحی شده Yahoo! را انتخاب نمائید و بر روی گزینه Save Changes کلیک نمائید.
حال شما می توانید از هر نقطه ای در جهان با اتصال به سایت Yahoo! Photos به عکسهایتان دسترسی پیدا نمائید و یا دوستانتان را دعوت کنید که برای دیدن آلبوم شخصیتان به آدرس http://photos.yahoo.com/(yourYahoo!ID) رجوع نمایند.
سایت Yahoo! Photos امکانات متنوع دیگری را نیز در اختیار کاربران قرار می دهد، که البته کاربران مقیم ایران نمی توانند از آن بهره مند گردند. از آن جمله امکان سفارش دادن پرینت از عکسها با سایزهای مختلف، حتی در ابعاد پوسترهای تبلیغاتی بزرگ می باشد. حتی شما می توانید عکسهایتان را بصورت کارتهای تبریک، تقویم و… پرینت بگیرید و برای دوستان و اقوامتان ارسال نمائید.

هفت روز بدون آب و نان

چهارشنبه, بهمن ۲۸م, ۱۳۸۳
امروز برای من روز بزرگی است. چون بالاخره پس از هفت روز برق شهرمان وصل شده و من توانستم به وبلاگم سر بزنم و مطلب تازه ای در آن بنویسم.
همه چیز از چهارشنبه پیش شروع شد. بارش برف زمستانی موجی از شور و شعف را در بین گیله مردان به راه انداخته بود. سالها بود که خشکسالی عروس ایران، گیلان، را فرا گرفته بود و زمستان برف خویش را از این منطقه دریغ کرده بود. اما این دومین باری بود که زمستان این منطقه را سفیدپوش می کرد.
صبح روز دوم گیلانیان از اینکه بارش برف همچنان ادامه داشت بسیار متعجب شده بودند، و البته بسیار خوشحال. اما نبایستی بام خانه ها فراموش می شدند. و اینچنین شد که مردم گیلان راهپیمایی ۲۲ بهمن سال ۸۳ را بر فراز بامهایشان انجام دادند، چرا که بر روی زمین جایی برای راهپیمایی نمانده بود و همه جا را برف پوشانده بود.
روز سوم برف همچنان می بارید. میانسالان سالها بود که چنین بارشی را از آسمان گیلان ندیده بودند و جوانان هیچگاه زمین گیلان را تا این اندازه دور از پا احساس نکرده بودند. بیش از یک و نیم متر برف بر زمین نشسته بود و البته بارش برف همچنان ادامه داشت.
برف همه را غافلگیر کرده بود. کابلهای برق قطع شدند، جریان آب قطع شد. راههای ارتباطی مسدود گردیدند. برخی از خانه های قدیمی فرو ریختند و…
کم کم بارش برف به بحرانی بدل شد. ستاد بحران در استانداری گیلان تشکیل شد. همه نیروها برای برطرف کردن مشکلات شهر رشت، مرکز استان گیلان، بسیج شدند. استاندار مدام به خبرگزاری ها از پیشرفت کارها در رشت و برطرف شدن مشکلات ناشی از بارش سنگین و بی سابقه، خبر می داد. نیروهای کمکی از استان های مجاور جهت کمک رسانی به رشت اعزام شدند. صدای گیلان بصورت شبانه روزی به پل ارتباطی مردم رشت و مسئولان بدل گردیده بود. و بالاخره با تلاش همگان مردم رشت پس از گذشت چند ساعت از بحران خارج شدند و بسیاری از نیازهای آنان برطرف شد. اما آیا گیلان فقط رشت است؟!
اینجا که من هستم، یعنی آستانه اشرفیه، حدود ۳۵ کیلومتر با رشت فاصله دارد. هیچکس نمی تواند کتمان کند که اگر در اینجا بیشتر از رشت برف نباریده باشد، کمتر از آن هم نباریده است. با امروز، درست هفت روز بود که مردم آستانه اشرفیه بصورت انسانهای اولیه روزگار می گذارنیدند و از نیازهای اولیه ای چون داشتن آب و برق و در پی آن نان محروم بودند. از روز سوم بارش برف مسئولین شهر، خودشان به تکاپو افتادند و به برطرف کردن مشکلات شهر پرداختند. هفت روز گذشت و تا امروز نیز وضعیت بسیاری از روستاهای شهر برای مسئولین مشخص نیست. چرا که علاوه بر راههای ارتباطی زمینی، برف ارتباط تلفنی آنها را نیز قطع کرده است.
اما آنچه که بیش از همه انسان را عذاب می دهد، این است که در تاریکی مطلقی که شهر در آن فرو رفته است، بدون داشتن آب و نان از رادیو بشنوی که آقای استاندار در گزارشهای روزانه خود همواره تاکید نمایند که همه مشکلات بر طرف شده اند و استان به وضعیت عادی خود برگشته است.
واقعاً چرا باید کسی استاندار شود که قدرت دیدن یک شهر را هم ندارد؟

نامه ای سرگشاده به بیل گیتس

چهارشنبه, بهمن ۲۱م, ۱۳۸۳
نوشته: لنس الاناف (Lance Ulanoff)
مترجم: صادق جم

بیل عزیز!

در آغاز سال ۲۰۰۵ هستیم و قبل از هر چیز بایستی از شرکت شما و شرکتهای مشابه تشکر نمائیم که از زمان کمودور ۶۴ تاکنون راه بسیاری را پیموده اید. ما از شما خیلی متشکریم که کامپیوترها را به خانه ها و دفاتر کار ما آورده اید و زندگی ما را آسانتر و مفیدتر نموده اید. اما در زیر این موفقیت، نقایصی هم نهفته است و کارها آنگونه که باید انجام نمی شوند. من ۱۰ تا از نقیصه هایی که به ذهنم می آمده اند را در زیر لیست کرده ام. من آنها را به شما تقدیم میکنم و امیدوارم که در نسخه های جدید محصولات مایکروسافت آنها را مدنظر قرار دهید.

۱/ منابع سیستمی هیچوقت کافی نیستند

من یک لپ تاپ خوب با مشخصات زیر دارم:
· ریزپردازنده ۱/۶ گیگاهرتزی پنتیوم M،
· حافظه اصلی ۵۱۲ مگابایتی DDR،
· ۸۰ گیگابایت هارد دیسک،
· و کارت گرافیکی ATI مخصوص لپ تاپ از نوع Radeon 9000
همانگونه که مشخص است این سیستم یک سیستم پرقدرت محسوب میشود. اما امکانات لازمی که شما برای نصب شدن Windows XP Pro پیشنهاد نموده اید، به شرح زیر می باشند:
· ترجیحاً ریزپردازنده ۳۰۰ مگاهرتزی یا بالاتر و حداقل ریز پردازنده ۲۳۳ مگاهرتزی از خانواده پنتیوم/سلرون اینتل و یا خانواده K6/اتلون/دیوران شرکت AMD و یا دیگر ریزپردازنده های سازگار،
· ۱۲۸ مگابایت یا بالاتر RAM (حداقل بایستی ۶۴ مگابایت باشد، که با این مقدار ممکن است در اجرای برخی قسمتها با مشکل مواجه شود)
· ۵/۱ گیگا بایت فضای خالی روی هارد دیسک
· سوپر VGA با وضوح تصویر حداقل ۶۰۰ × ۸۰۰ یا بالاتر
· مانیتور، CD-ROM یا DVD Drive

با توجه مشخصات پیشنهادی شرکت شما و مشخصات سیستم من، معلوم می شود که من یک سیستم بسیار مجهز برای اجرای ویندوز دارم. از آنجائیکه من یک کاربر حرفه ای هستم در نتیجه نباید غیر معمول باشد که من حداقل شش صفحه جستجوگر Internet Explorer، شش سند Word، سه فایل Excel، هشت سند Notepad، Photoshop، AIM، و شاید حتی صفحه هواشناسی را با هم روی سیستمم باز کنم. خبر خوب این است که این برنامه ها برای مدتی بخوبی کار می کنند. اما من یک عادتی دارم که کامپیوترم را برای ساعتها روشن می گذارم. من در دفتر کار و خانه با کامپیوتر کار می کنم، و حدس می زنید که چه اتفاقی می افتد؟ منابع سیستمی من کافی نیستند و بیش از توان سیستم من می باشند. معمولاً سیستم این موضوع را صریحاً به من اعلام نمی کند، اما از نحوه اجرای سیستم (زمان دسترسی بسیار پائین، کلیک کردن روی یک سند Word و هیچ اتفاقی نیفتادن و…) این مسئله کاملاً برای من روشن شده است.

۲/ توضیحات جزئی بیشتری لازم است

بعضی اوقات که سیستم من پاسخ نمی دهد ـ نه اینکه کاملاً قفل کند، منظور مواقعی است که مشغول است ـ من اغلب می بینم که شکلهای Microsoft Word، Outlook، و Internet Explorer روی نوار Taskbar با رنگ نارنجی چشمک می زنند. مشخص است که آنها کاری انجام می دهند، اما وقتی که من روی آنها کلیک می کنم صفحه مربوط به آنها باز نمی شود. و این کار امکان پذیر نمی باشد تا اینکه کار آن برنامه بطور کامل خاتمه پیدا کند.
بیل! آیا تاکنون به یک پیغام گردشی و حرکتی برای اعلام فعالیت سیستم اندیشیده اید؟ این پیغام می تواند شبیه این باشد: «سند Word بسته می شود»، «فایل Traffic.xls از برنامه Excel ذخیره می شود» و…

۳/ حتی هنگامی که می خواهید به من اطلاع دهید، این کار صورت نمی گیرد!
هنگامی که سیستم من کُند می شود و به موقعیت قفل شدن نزدیک می شود، من معمولاً از Ctrl+Alt+Del برای دسترسی به جعبه کنترل و منوی Taskbar استفاده می کنم. متاسفانه، وقتی که من در این مواقع روی منوی Taskbar کلیک می کنم، شانس من برای دسترسی به این منو ۵۰-۵۰ است، در حالیکه این شانس باید در هر شرایطی ۱۰۰ درصد باشد.

۴/ اطلاعات داده شده همیشه مفید نیستند

وقتی که مدیریت Taskbar ظاهر می شود و من سعی می کنم تا ببینم که چه برنامه ای باعث کندی سیستم شده است، همواره Word، Outlook و IE را به عنوان برنامه هایی که زیاد از منابع سیستمی استفاده میکنند را نشان می دهد. اما من نمی توانم اجرای این برنامه ها را متوقف کنم، چرا که من به شدت از آنها استفاده می کنم. اما اگر آنها را متوقف نکنم، هم گیر می افتم. پس آمدن به جعبه کنترل Taskbar نیز نتیجه ای را در بر نداشته است!

۵/ بعضی اوقات فایل هایم خورده می شوند!
سیستم IBM T40 من براساس تکنولوژی بی سیم ساخته شده است و من مرتباً آنرا با خود حمل می کنم تا به ملاقات هایم بپردازم. اما من همه برنامه هایم را نمی بندم و همانطور که گفتم روی سیستم حدود ۶ فایل Word باز است. در هر بار انتقال از حالت شبکه بی سیم به شبکه سیم کشی شده، هنوز همه فایلهای Word روی Desktop هستند. البته من در بین دفتر کار تا اتاق ملاقات هیچ فایلی را ذخیره نمی کنم. اما متاسفانه با این کار فایلهای زیادی را از دست می دهم. البته اگر قبل از انتقال و تبدیل فایلها را ذخیره کنم، فایلها از دست نخواهند رفت.

۶/ Word می تواند Outlook را پائین بکشد!
Outlook یک ایستگاه مناسب جمع آوری e-mail است که از برخی تابعهای سودمند Word بهره می گیرد. من از Word برای ویرایش کردن e-mailهایم استفاده می کنم و هنگامی که Word دچار مشکل می شود، به این معناست که کل سیستم نامه های الکترونیکی من دچار مشکل شده اند. آقای بیل! آیا راهی وجود دارد که برنامه Word بدون اینکه بر Outlook تاثیر بگذارد، دچار مشکل شود؟ یا شاید هم زمان آن رسیده باشد که قسمت ویرایشگر متنی Outlook بهبود یابد تا از برنامه Word بطور کامل جدا شود.

۷/ برچسبهای هوشمند (Smart Tags) لعنتی!
من از برچسبهای هوشمند متنفرم! آنها در بالای اسناد من ظاهر می شوند و پیشنهادهای غیرسودمندی ارائه می دهند. و حتی در برخی موارد جلوی دیدن متنی را که می خواهم ببینم، می گیرند. و بدتر آنکه برای اولین باری که ظاهر می شوند، نمی توانم آنها را حذف کنم. البته شما از کار انداختن آنها را آسان نموده اید ـ متشکرّم!ـ ولی چرا از چنین ابزارهای آزاردهنده و غیرمفید در محلهای دست اول استفاده می کنید؟

۸/ پیغامهای بیهوده!
یک روز که با سیستمم آهسته تر از یک کودک به سمت دندانپزشکی در حرکت بودم، پیغامی ظاهر شد و به من خبر داد که دیسک سختم نزدیک پر شدن است. این پیغام خیلی برایم تکان دهنده بود. آخرین باری که دقت کرده بودم، حداقل نیمی از هارد ۸۰ گیگا بایتی سیستم من خالی بود. روی درایو راست کلیک کردم و همانطور که حدس زده بودم، تقریباً نصف هاردم خالی بود. پس معنی این پیغام چه بود؟ آیا جز این است که این یک پیغام بیهوده بوده است؟!
آیا شما تاکنون، هنگامی که خواستید تا برنامه ای را ببندید با کادر محاوره ای “End Now” برخورد کرده اید؟ به نظر من فقط در ۳۰ درصد از مواقع این کادر واقعاً عمل می کند! من معمولاً مجبورم که چند بار به پنجره Taskbar مراجعه کنم و کلید End Now را فشار دهم تا اینکه آن برنامه بالاخره پس از سه چهار بار متوقف شود.
وقتی که خطاهایی در سیستم رخ می دهد و ویندوز می خواهد که این خطاها را به شرکت Microsoft گزارش دهد، من معمولاً این اجازه را نمی دهم. اوائل همیشه اجازه می دادم، اما هیچوقت هیچ پاسخی برای حل مشکلم دریافت نکرده ام، پس این کار چه فایده ای دارد؟

۹/ Windows /Word/ IE کامپیوتر را از آشغال پر می کنند!
اخیراً سیستم من تا اندازه غیرقابل استفاده ای کند شد، و نحوه عملکرد آن مانند سیستمی شد که فضای خالی آن بسیار کم شده باشد یا اصلاً فضای خالی نداشته باشد. راست کلیک کردن روی درایو به من نشان داد که هنوز فضا خالی زیادی روی سیستم باقی است، اما من فکر کردم که شاید خالی کردن مقداری از هارد بتواند وضعیت سیستم را بهبود ببخشد. من روی درایو C راست کلیک کردم و گزینه “Disk Cleanup” را انتخاب کردم. کادری ظاهر شد که به من گفت که سیستم در حال چک شدن است تا معوم شود که چه فایلهایی می توانند پاک شوند. در انتها به من گزارش داده شد که روی این درایو ۱۲۶ مگابایت فایلهای موقتی اینترنت (Temporary Internet Files)، ۳۶۷ مگابایت فایلهای موقتی سیستم، ۴ گیگا بایت فایلهای قدیمی فشرده شده و ۵/۲ گیگا بایت فایلهای آف لاین (Offline) وجود دارد. و پیشنهاد کرد که همه فایلهای موقتی از روی هارد پاک شوند. اما در بین فایلهای Offline نسخه های پشتیبان اسناد من هم وجود داشتند (من هر روز فایلهای سیستم خود را با شبکه هماهنگ می کنم) که برای من بسیار مهم بودند، من بسیار متعجب شده بودم که چرا ویندوز این موضوع را نمی داند! البته من در انتخاب گزینه ها اختیار داشتم. اما چرا این همه فایل اضافی در سیستمم وجود داشت؟ چرا باید همه چیز در سیستم ذخیره شوند؟ به نظر می رسد که این عمل فقط باعث درهم ریختگی سیستم می شود.

۱۰/ هوشمندتر شوید!
Outlook، Word، IE و Windows همه محصولاتی بزرگ و پیچیده هستند. من می دانم که ویندوز کارهای بسیار دشواری را برای پشتیبانی کردن از هزاران نرم افزار و سخت افزارهای مختلف انجام می دهد. اما شما در هشت سال گذشته یا بیشتر برای آسان نمودن کارهای آن زحمات بسیاری کشیده اید، اما با این همه شرکت شما تنها مسئولیت انجام درست عملیاتهای نرم افزارهای خودش را می پذیرد و به بقیه نرم افزارها توجهی ندارد و آنها خودشان بایستی خود را سازگار کنند. آیا زمان آن فرا نرسیده است که Windows، Outlook، Word، و IE هوشمندتر شوند؟ شما می توانید این کار را انجام دهید.
شما قدرت آنرا دارید که کامپیوترهای رومیزی و همراه قدرتمندی را برایمان به ارمغان آورید که روشن تر، سبک تر، سریعتر و بدون مشکل تر عمل کنند.

آقای بیل! از توجه شما متشکّرم. سال ۲۰۰۵ خوبی داشته باشی! سلام مرا به ملیندا و بچه ها برسان!

با بهترین آرزوها
لنس

منبع: PC Magazine

این ترجمه در سایت خبری ITIran نیز منتشر شده است

گزارش کنفرانس وبلاگ نویسی در هاروارد

دوشنبه, بهمن ۱۹م, ۱۳۸۳
در عصر اینترنت
وبلاگ نویسان با روزنامه نگاران رقابت میکنند

نویسنده: جنی اتیه (Jenny Attiyeh)
مترجم: صادق جم

الکس جونز (Alex Jones) مدیر مرکز شارن استین (Shorenstein) و مسئول چند بخش از کنفرانس گفت: «من فکر می کنم وبلاگ نویسان می توانند پاسخگویی و شفافیت روزنامه نگاران را تکمیل کنند. به نظر من روزنامه نگاران باید ببینند که چگونه می توانند از آنها در تصمیماتشان بهره گیرند و برای خود روشن کنند که چرا باید وبلاگ داشته باشند.»

«وبلاگ نویسی در مقابله با روزنامه نگاری برتر است» این جمله را جی راسن (Jay Rosen) منتقد و وبلاگ نویس مشهور در افتتاحیه کنفرانس «وبلاگ نویسی، روزنامه نگاری و اعتبار» که ۲۱ و ۲۲ ژانویه در دانشگاه هاروارد برگزار شد، عنوان کرد. گرچه این جمله خیلی زود گفته شد و شاید جای آن در افتتاحیه نبود اما بی باکانه و شجاعانه زده شد.

جیل آبرامسون (Jill Abramson)، سردبیر نیویورک تایمز درباره رابطه وبلاگ نویسان به عنوان شخصی نگاران انقلابی دنیای اینترنت و روزنامه نگاران حرفه ای گفت: «من معتقدم که آنها در امتداد هم قرار دارند.» به عقیده او، هنگامی که رسانه هایی از قبیل رادیو و تلویزیون و روزنامه در محاصره باشند، رسانه های مستقلی همچون وبلاگها میتوانند رسالت آنها را برعهده بگیرند.

این کنفرانس توسط مرکز اینترنت و جامعه برکمن (Berkman) وابسته به مدرسه حقوق هاروارد، مرکز شارن استین (Shorenstein) در مدرسه دولتی کندی (Kennedy) و انجمن برنامه دانان آمریکا در زمانی مناسب برگزار گردید. در این کنفرانس کارشناسان رسانه، دانشگاهیان، مدیران شرکتهای اینترنتی، روزنامه نگاران و وبلاگ نویسان شرکت داشتند و مکان مناسبی برای رویاروی قرار گرفتن رسانه های مدرن و سنتی بود.

در تصویر فوق شرکت کنندگان کنفرانس در کنار لپ تاپهایی که به سیمهای بیشماری متصل شده اند دیده می شوند که به سخنان جودیس دوناس (Judith Donath) از لابراتوار رسانه M.I.T درباره تاثیرگذاری رفتارهای اجتماعی آن لاین بر بازار مصرف گوش می دهند.

راسن، که ریاست دانشکده روزنامه نگاری دانشگاه نیویورک را بر عهده دارد، در ادامه سخنانش گفت: «شما رئیس همیشگی نیستید، آنچه که شما می گوئید قانون نیست. شرایط بیانگر یک موقعیت بحرانی برای روزنامه نگاران می باشد.»

الکس جونز (Alex Jones) مدیر مرکز شارن استین (Shorenstein) و مسئول چند بخش از کنفرانس گفت: «من فکر می کنم وبلاگ نویسان می توانند پاسخگویی و شفافیت روزنامه نگاران را تکمیل کنند. به نظر من روزنامه نگاران باید ببینند که چگونه می توانند از آنها در تصمیماتشان بهره گیرند و برای خود روشن کنند که چرا باید وبلاگ داشته باشند.»

آبرامسون در طی آنتراکت کنفرانس در مصاحبه ای گفت: «در حرفه روزنامه نگاری مشکلات فرعی بسیاری برای اثبات شایستگی های روزنامه نگاران وجود دارد. خودِ من هنگامی که با مشکل جیسون بلیر (Jayson Blair) مواجه بودم دوران سختی را در تایمز گذراندم.»

وبلاگ نویسی بصورت توانی در حال گسترش است. طبق آمار سالانه «مردم آمریکا و اینترنت» خوانندگان وبلاگها در سال گذشته ۵۸ درصد رشد داشته اند. و ۲۷ درصد از جوانانی که از اینترنت استفاده می کنند به وبلاگها گرایش پیدا نموده اند. اما رسانه های سنتی در جذب مخاطب از قبل کندتر شده اند.

وبلاگها با جرأت بیشتری می توانند در جاهایی قدم بگذارند که رسانه های سنتی از آن می هراسند. «خط قدرت» (Powerline) یک وبلاگ محافظه کارانه، یکی از اولین وبلاگهایی بود که موضوع سربازی جرج دبلیو بوش را مطرح نمود. اخیراً نیز وبلاگ نویسان بدون اغراق آنچه را که از واقعه سونامی در آسیا می دیدند، منتشر می نمودند.

با چنین رکوردهایی، بعید به نظر نمی رسد که بزودی وبلاگ نویسان خواستار توجهی بیشتر و قوانینی منظم تر باشند. اِسان زوکرمن (Ethan Zuckerman)، یک وبلاگ نویس و رئیس مرکز برکمن (Berkman) چنین می گوید: «من فکر می کنم که در طی دو سال گذشته در بین وبلاگ نویسان این طرز فکر گسترش یافته است که ما هر روز مهمتر می شویم و اکنون به عنوان یکی از رسانه های مهم بحساب می آئیم و به ناچار روزنامه نگاران بایستی به ما احترام نمایند و نگاه مخصوصی به ما داشته باشند.»

گرچه وبلاگ نویسان می خواهند که توسط روزنامه نگاران به رسمیت شناخته شوند و اهمیت بیشتری داده شوند، اما اکثر آنها نمی خواهند که مانند آنها باشند. در حقیقت بی طرفی و واقع بینی دو بال اصلی وبلاگ نویسان است. وبلاگ نویسان بخاطر در نظر گرفتن موقعیتها، یا توانایی نوشتن مطالب نغز نیست که شهرت یافته اند، بلکه شهرتشان بخاطر صدایشان است که یک منبع قابل اعتماد و فوری بحساب می آید.

دِیو وینِر (Dave Winer) یکی از نخستین وبلاگ نویسان که وبلاگش «خبرهای دست اول» (Scripting News) نام دارد، می گوید: «ما آرمانگرا هستیم. اگر می خواهید به عمق موضوع پی ببرید، باید بگویم که ما همچون «آقای اسمیت به واشنگتن می رود» هستیم! ما شور زیادی برای انتشار خبرها داریم.» البته اینکه وبلاگ نویسان با این شور چه می کنند، خود جای بحث دارد.

حسین درخشان، یکی از وبلاگ نویسان ایرانی که از طریق IRC (ایستگاه واسط اینترنتی ـ چت) در کنفرانس شرکت کرده بود، می نویسد: «روزنامه نگاران دنبال گزارش کردند، ولی وبلاگ نویسان در پی عمل کردن. وبلاگها دارند وعده های قدیمی اینترنت را درباره تغییر دادن ]وضعیت موجود[ عملی می کنند.» در حقیقت آنها روزنامه نگاران را به سرچشمه وجودی شان رسانده اند.

اما دنیای وبلاگها دارای مشکل اعتبار سنجی است. برای مثال، آیا یک تازه کار می داند که کدام سایت صادق است و کدامیک از مطالب تفرقه انگیز و دروغین انباشته شده است؟ آیا وبلاگ نویسان ناشناس و مجهول الهویه بایستی مورد بی احترامی و کم توجهی قرار گیرند یا اینکه بایستی مجاز شمرده شوند؟ آیا وبلاگ نویسان بایستی در موضوعاتی که به آن می پردازند به مسایل مالی نیز توجه داشته باشند یا از آن دوری کنند؟ حضور بی قید و شرط حدود ۸ میلیون وبلاگ با ایده های شخصی ـ که در حدود ۱۰۰ تای آنها خوانندگان زیادی دارند ـ نیز جای بحث دارد.

جودیس دوناس (Judith Donath) یکی از استاد یاران مرکز رسانه ای M.I.T در سخنرانی اش در کنفرانس گفت: «با توجه به حجم زیاد سیستم های آن لاین، تشخیص اینکه کدامیک از غیرقابل قبول هستند و کدامیک باور کردنی می باشند، دشوار است.» دیوید سایفری (David Sifry) موسس تکنورِیتی (Technorati)، یک موتور جستجوی عمومی دنیای وبلاگها، در ادامه سخنان دوناس می گوید: «گمنام بودن نویسنده و نداشتن مسئولیت در برابر مطالب گفته شده، باعث می شود که هر کسی بتواند، هر چیزی که می خواهد، بگوید.»

وبلاگ نویسان در مقابل قبول یک سری قوانین و داشتن رهنمودها و باید و نبایدها مقاومت می کردند، و در کنفرانس نیز کوشش بسیار کمی برای تاسیس نوعی پلیس در وبلاگ شهر صورت گرفت. جو تریپی (Joe Trippi) از شرکت تریپی و شرکاء و مدیر سابق هاوارد دین (Howard Dean) گفت: «فرهنگ اینترنت بطور عمومی ضد استقرار و همچنین ضد قدرت می باشد.»

در حقیقت رسانه های سنتی تلاش می کنند تا امواج دنیای وبلاگ را در اختیار بگیرند، و تلاش می کنند که آنها را در خانه محبوس کنند تا کنترل شان آسانتر باشد. ریک کاپلن (Rick Kaplan) رئیس یک شبکه کابلی در کنفرانس عنوان کرد: «در شبکه MSNBC ما هیچ برنامه ای نداریم که وبلاگی به آن منصوب نباشد.» به همین ترتیب آبرامسون نیز توضیح داد که وی به وبلاگها به عنوان پرورش دهنده استعدادهای جدید می نگرد، او می گوید: «به همین دلیل است که من حتی ضعیف ترین وبلاگها را نیز دوست دارم.»

طبق گفته دیوید وینبرگر (David Weinberger)، نویسنده و مفسر، و همچنین یکی از شرکاء مرکز برکمن، رسانه های سنتی در تلاش شان برای تصرف دنیای وبلاگ، موضوع اصلی را فراموش کرده اند. او در مصاحبه ای، بعد از اتمام کنفرانس گفت: «کارشناسان رسانه وبلاگها را به عنوان یکی از رسانه های معتبر می پذیرند.»

در انتهای این گزارش به سخن وینبرگر که می تواند سخن اکثر وبلاگ نویسان کنفرانس باشد اشاره می کنیم، که گفت: «در اینجا کسی نیست ـ حداقل اکثراً اینطور نیستند ـ که بگوید وبلاگ نویسان نویسندگانی فریبکار و دروغگو هستند. گرچه شاید وبلاگها کاملاً تکان دهنده نباشند، اما بدون شک شگفت انگیزند.»

این ترجمه در سایت خبری ITIran نیز منتشر شده است

ما مخالف دخالت نظامی آمریکا در ایران هستیم

یکشنبه, بهمن ۱۸م, ۱۳۸۳
جمعی از امضا کنندگان ـ که من هم یکی از آنها هستم ـ طی نامه ای به بوش مخالفت خویش را با دخالت نظامی آمریکا در ایران اعلام نموده اند.

ما معتقدیم که با حضور اولین نظامی بیگانه در خاک مقدس ایران، دفاع از وطن در برابر بیگانه حق طبیعی ماست و این برخلاف میل باطنی ما، یعنی جنگ و کشتار.

ما خواستار دموکراسی و آزادی هستیم؛ اما معتقدیم که برقراری دموکراسی در ایران از طریق دخالت نظامی امکانپذیر نیست و تنها به ریختن خون هزاران انسان از هر دو کشور و خسارات مالی فراوان می‌انجامد.

در انتها از بوش خواسته ایم که به جنگ افروزی و زورگویی پایان دهد و جلوه خود و کشورش را نزد آزادیخواهان جهان مخدوش نکند.

اگر شما نیز با این نامه موافقید، پس هرچه زودتر آنرا امضا کنید.

لینکلاگ

یافتن مطالب :